Samuel Hahnemann

Ο Δρ Samuel Christian Frederic Hahnemann δημιούργησε τις βασικές αρχές της ομοιοπαθητικής από τις Ελληνικές λέξεις "όμοιο" και "πάθος".

Ιπποκράτης ο Κώος

Ο Ιπποκράτης (Κως 460 π.Χ. - Λάρισα 377 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας γιατρός και θεωρείται ο πατέρας της σύγχρονης ιατρικής σε αναγνώριση της συνεισφοράς του στο πεδίο της ιατρικής επιστήμης ως ο ιδρυτής της Ιπποκρατικής Ιατρικής Σχολής. Ο Ιπποκράτης είναι ο θεμελιωτής της ορθολογικής ιατρικής που κατόρθωσε να την απαλλάξει από τα μεταφυσικά στοιχεία, τις προλήψεις, τις προκαταλήψεις. Πέτυχε το αρμονικό συνταίριασμα της ανθρωποκεντρικής επιστήμης με την ιατρική τέχνη και το φιλοσοφικό στοχασμό, ταυτίζοντας την επαγγελματική της άσκηση με τις ηθικοδεοντολογικές αρχές και τις ουμανιστικές αξίες.

 
 

 

Ιπποκράτης ο Κώος

Ο Ιπποκράτης δεν είναι μόνο ο θεμελιωτής της Ιατρικής, αλλά και βαθύς φιλόσοφος και ανθρωπιστής.

Σάμουελ Χάνεμαν

Ο Κρίστιαν Φρίντριχ Σάμουελ Χάνεμαν (Christian Friedrich Samuel Hahnemann, (10 Απριλίου 1755 – 2 Ιουλίου 1843) ήταν Γερμανός ιατρός, γνωστός ως ιδρυτής της ομοιοπαθητικής. Οι έρευνές του οδήγησαν τελικά στη θεμελιώδη αρχή της ομοιοπαθητικής, σύμφωνα με την οποία «τα όμοια θεραπεύουν τα όμοια» (λατ. similia similibus curantur), προτείνοντας πως οι ασθένειες θεραπεύονται με τη χορήγηση φαρμάκων που όταν χορηγούνται σε υγιείς οργανισμούς προκαλούν τα ίδια συμπτώματα με αυτά των ασθενειών.
Γνωστοποίησε για πρώτη φορά την «αρχή των ομοίων» σε δημοσίευση του 1796.

 
 

Το κλάμα ως μηχανισμός ομοιόστασης για τον ανθρώπινο οργανισμό.

Άρθρο του Ομοιοπαθητικού Ιατρού Λεωνίδα Βελλόπουλου

Η ομοιόσταση στον ανθρώπινο οργανισμό επιτυγχάνεται με τους ομοιοσταστικούς μηχανισμούς που έχουν ως στόχο την συνεχή ρύθμιση διαφόρων παραμέτρων όπως της θερμοκρασίας του σώματος, των επιπέδων γλυκόζης στο αίμα, το PH του αίματος κ.α. Σε αυτούς συγκαταλέγονται και οι διάφοροι μηχανισμοί άμυνας (ανοσοβιολογικό σύστημα) μέσω των οποίων διατηρείται  σταθερή η λειτουργία του οργανισμού μας.

 

 Τις τελευταίες δεκαετίες μέσα από την βιοχημική ανάλυση και μελέτη των δακρύων διαπιστώθηκε καταρχάς πως εκείνα διαφέρουν ανάλογα με το αίτιο παραγωγής τους, δηλαδή χωρίζονται σε συναισθηματικά δάκρυα και αντιδραστικά. Τα συναισθηματικά δάκρυα  περιέχουν ουσίες όπως ωκυτοκίνη, προλακτίνη,  NGF (παράγοντας ανάπτυξης νεύρου), ενδογενή οπιοειδή , διάφορες πρωτεΐνες και ηλεκτρολύτες (4) .Η προαγωγή τους γίνεται διαμέσου ενός άλλου μηχανισμού ομοιόστασης, του κλάματος, το οποίο είναι ένα σύνθετο φαινόμενο προαγωγής έκκρισης δακρύων, χωρίς να έχει προηγηθεί ερεθισμός των οφθαλμών και συχνά συνοδευόμενο από την μεταβολή των εκφράσεων του προσώπου, της ηχοδομής της φωνής και σε ορισμένες περιπτώσεις με λυγμούς, αποτέλεσμα των σπασμωδικών εισπνοών και εκπνοών (1).

 

 Οι βασικές λειτουργίες τις οποίες εξυπηρετεί μπορούμε να τις χωρίσουμε σε εκείνες στις οποίες έχει επίδραση στο ίδιο το άτομο και σε εκείνες στις οποίες επιδρά στα άλλα άτομα. Στην πρώτη κατηγορία υπάρχει η μείωση του όποιου στρες με ταυτόχρονη ανακούφιση του ατόμου, όντας μια διαδικασία  αυτοχαλάρωσης (2,3) , ενώ στην δεύτερη κατηγορία αποτελεί ένα μέσο επίδρασης στην συμπεριφορά των παρατηρητών. (4,5,6).

 

 Ως ομοιοστατικός μηχανισμός (μηχανισμός αυτοχαλάρωσης)  έχει σαν στόχο την ρύθμιση (αυτορρύθμιση)  όλων εκείνων των εσωτερικών μηχανισμών αλλά και συμπεριφορών ώστε το άτομο να οδηγηθεί σε ηρεμία, μετά από την υπερβολική ψυχική διέγερσή του, διαμέσου όχι μόνον αρνητικών αλλά και θετικών συναισθημάτων. (5).  Παρατηρούμε λοιπόν ανθρώπους να προσπαθούν να χαλαρώσουν μέσα από φυσικές δραστηριότητες, μιλώντας σε οικείους , ακόμη και κάνοντας χρήση ουσιών, αλκοόλ , με σκοπό την διαχείριση αυτής της σύνθετης διέγερσης που έχουν λάβει σε ψυχοδιανοητικό επίπεδο , η οποία μπορεί να είναι και μια όπως είπαμε διέγερση απέναντι σε καταστάσεις υπερβολικής χαράς. Στα νεογνά την αυτοχαλάρωση την παρατηρούμε να πραγματοποιείται μέσω του πιπιλίσματος του δαχτύλου, της περιστροφής μιας τούφας μαλλιών κ.α.  (7)

 

 Η ανακούφιση  η οποία ακολουθεί σε εκείνους που έχουν κλάψει μετά από την βίωση έντονων συναισθημάτων δεν είναι άγνωστη, και στην βιβλιογραφία την συναντάμε με τον όρο κάθαρση. Αυτή η απελευθέρωση έντονης συναισθηματικής ενέργειας εάν μπλοκαριστεί μπορεί να οδηγήσει σε μια σειρά ψυχολογικών προβλημάτων αλλά και προβλημάτων σωματικής υγείας. (3)

 

Υπάρχουν περιπτώσεις υπερλειτουργίας αυτού του μηχανισμού με το άτομο να νιώθει συνεχώς την ανάγκη να κλαίει, προσπαθώντας καταυτόν τον τρόπο να εκτονωθεί από τη συνεχή κι έντονη ψυχική - συναισθηματική του φόρτιση ή γιατί προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή του περιβάλλοντός του. Από την άλλη συναντάμε ανθρώπους που αδυνατούν ,ενώ θέλουν ,ακόμη και σε έντονες συγκινησιακές καταστάσεις  να κλάψουν ή η απουσία του κλάματος υφίσταται τόσα πολλά χρόνια όπου θεωρείται μέρος της προσωπικότητάς τους.

 

 Με βάση τα παραπάνω κατανοούμε πως οποιαδήποτε εκτροπή από μια φυσιολογική κατάσταση οδηγεί τον οργανισμό σε μια προσπάθεια αυτορρύθμισης διαμέσου σύνθετων μηχανισμών. Η αδυναμία από μέρους του να επανέλθει σε ισορροπία οδηγεί σε παθολογικές καταστάσεις είτε σε σωματικό είτε σε ψυχοδιανοητικό επίπεδο . Άρα και η απουσία ή υπερ-έκφραση του κλάματος μας δείχνει την εκτροπή που έχει λάβει χώρα στον οργανισμό είτε με την αδυναμία από μέρους του να τον χρησιμοποιήσει είτε με αύξηση της λειτουργίας του χωρίς να μπορεί να επανέλθει σε μια πρότερη σταθερή κατάσταση. 

 

 Οι παθολογίες εκφράζονται μέσω των συμπτωμάτων  τα οποία ο ομοιοπαθητικός ιατρός τα αντιλαμβάνεται  ως την «εικόνα» της νόσου, ως την καλύτερη δυνατή αντίδραση του οργανισμού και την προσπάθειά του να επιβιώσει απέναντι σε ένα βλαπτικό ερέθισμα.  Ας σκεφτούμε το εξής, πως τα συμπτώματα είναι το μοναδικό παράθυρο επικοινωνίας του οργανισμού μας προς την κατεύθυνση του παρατηρητή και του θεραπευτή, δεν αποτελούν αυτή καθαυτή την νόσο αλλά μια έκφραση του μοναδικού τρόπου με τον οποίον το αμυντικό σύστημα ενός οργανισμού προσπαθεί να αντιμετωπίσει την νόσο (8,9) .

 Διαμέσου της ομοιοπαθητικής θεραπείας η επαναφορά του κλάματος ως μηχανισμού ομοιόστασης σε μια φυσιολογική λειτουργία συμβαδίζει με την ψυχοδιανοητική αλλαγή του ατόμου. Έτσι συναισθήματα όπως φόβος, θλίψη, θυμός, άγχος κ.α. αποσβένονται , μεταβολίζονται όχι διότι εκλείπουν οι καταστάσεις που ενδεχομένως τα προκαλούν αλλά διότι ο οργανισμός επανέρχεται από την πρότερη ανισσοροπία του.

Θα πρέπει να τονίσουμε ένα πολύ χαρακτηριστικό γεγονός που λαμβάνει χώρα ενίοτε κατά την έναρξη της Ομοιοπαθητικής αγωγής. Ασθενείς που έχουν καταστείλει το κλάμα τους, είτε μέσω υιοθέτησης κάποιας αποτρεπτικής για αυτό προσωπικότητας, είτε μέσω χημικών φαρμάκων (αγχολυτικών και αντικαταθλιπτικών), αναφέρουν από τις πρώτες κιόλας ημέρες της έναρξης της Ομοιοπαθητικής αγωγής, ανακουφιστική επανεμφάνιση της διαδικασίας του κλάματος. Αυτό στην πραγματικότητα υποδηλώνει την κινητοποίηση των παραπάνω αυτό-ρυθμιστικών μηχανισμών άμυνας,  την διαδικασία έναρξης της θεραπείας καθώς και την επισήμανση ότι το περιστατικό θα ανταποκριθεί ικανοποιητικότατα σε αυτήν.

 

 Το κλάμα αποτελεί έναν σύνθετο μηχανισμό του ανθρωπίνου οργανισμού, το οποίο οφείλουμε να μην το καταστέλλουμε είτε χημικά είτε μέσω της συμπεριφοράς μας και στον εαυτό μας αλλά και στους άλλους.  Καταστάσεις που οδηγούν σε υπερ-έκφρασή ή απουσία του, ασχέτως με την ηλικία,  δείχνουν αλλαγές σε ψυχοδιανοητικό επίπεδο οδηγώντας και σε αλλαγές συμπεριφορών. Ο ανθρώπινος οργανισμός δεν λειτουργεί αποσπασματικά μέσω μεμονωμένων συστημάτων,  αλλά ως ενιαίο σύνολο.  Για αυτό χρησιμοποιεί σύνθετους ομοιοστατικούς μηχανισμούς, τους οποίους όταν αδυνατεί να χρησιμοποιήσει, θα χρειαστεί όχι μια κατασταλτική παρέμβαση της συμπτωματολογίας του, αλλά την αποκατάσταση της υγείας με ήπιο και αβλαβή για τον οργανισμό τρόπο.  Εξάλλου στην Ομοιοπαθητική Ιατρική δεν αντιμετωπίζουμε ασθένειες αλλά ασθενείς, όπου ο κάθε ένας είναι μια ξεχωριστή ψυχοσωματική οντότητα με τα ιδιαίτερα γνωρίσματά του , άρα και συμπτώματά του.

 

Βιβλιογραφία

1.     Patel V. (1993). Crying behavior and psychiatric disorder in adults: a review. Compr. Psychiatry 34 206–211 10.1016/0010-440X(93)90049-A [PubMed] [Cross Ref]

2.     Asmir Gračanin,1,* Lauren M. Bylsma,2 and Ad J. J. M. Vingerhoets. Front Psychol. 2014; 5: 502. Is crying a self-soothing behavior? https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4035568/

3.     Breuer J., Freud S. (1895/1955). Studies on Hysteria, trans. J. Strachey, 1955 Edn. London: Hogarth Press

4.     Frey W. H. (1985). Crying: The Mystery of Tears. Minneapolis, MN: Winston Press

5.     Is crying a self-soothing behavior? Asmir Gračanin,1,* Lauren M. Bylsma,2 and Ad J. J. M. Vingerhoets3  , https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4035568/

6.     Hasson O. (2009). Emotional tears as biological signals. Evol. Psychol. 7 363–370

7.     Diener M. L., Mangelsdorf S. C., McHale J. L., Frosch C. A. (1997). Infants’ behavioral strategies for emotion regulation with fathers and mothers: associations with emotional expressions and attachment quality. Infancy 3 153–174 10.1207/S15327078IN0302_3 [Cross Ref]

8.     Samuel Hahnemann. Όργανον της Θεραπευτικής Τέχνης. Αφορισμός 11.  

9.     Βυθούλκας Γ. Ομοιοπαθητική, «Η Νέα Διάσταση στην Ιατρική», σελ 144. 

© Σπύρος Α. Κυβέλλος Ιατρός Ομοιοπαθητικός,powered by: design obsession