Samuel Hahnemann

Ο Δρ Samuel Christian Frederic Hahnemann δημιούργησε τις βασικές αρχές της ομοιοπαθητικής από τις Ελληνικές λέξεις "όμοιο" και "πάθος".

Ιπποκράτης ο Κώος

Ο Ιπποκράτης (Κως 460 π.Χ. - Λάρισα 377 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας γιατρός και θεωρείται ο πατέρας της σύγχρονης ιατρικής σε αναγνώριση της συνεισφοράς του στο πεδίο της ιατρικής επιστήμης ως ο ιδρυτής της Ιπποκρατικής Ιατρικής Σχολής. Ο Ιπποκράτης είναι ο θεμελιωτής της ορθολογικής ιατρικής που κατόρθωσε να την απαλλάξει από τα μεταφυσικά στοιχεία, τις προλήψεις, τις προκαταλήψεις. Πέτυχε το αρμονικό συνταίριασμα της ανθρωποκεντρικής επιστήμης με την ιατρική τέχνη και το φιλοσοφικό στοχασμό, ταυτίζοντας την επαγγελματική της άσκηση με τις ηθικοδεοντολογικές αρχές και τις ουμανιστικές αξίες.

 
 

 

Ιπποκράτης ο Κώος

Ο Ιπποκράτης δεν είναι μόνο ο θεμελιωτής της Ιατρικής, αλλά και βαθύς φιλόσοφος και ανθρωπιστής.

Σάμουελ Χάνεμαν

Ο Κρίστιαν Φρίντριχ Σάμουελ Χάνεμαν (Christian Friedrich Samuel Hahnemann, (10 Απριλίου 1755 – 2 Ιουλίου 1843) ήταν Γερμανός ιατρός, γνωστός ως ιδρυτής της ομοιοπαθητικής. Οι έρευνές του οδήγησαν τελικά στη θεμελιώδη αρχή της ομοιοπαθητικής, σύμφωνα με την οποία «τα όμοια θεραπεύουν τα όμοια» (λατ. similia similibus curantur), προτείνοντας πως οι ασθένειες θεραπεύονται με τη χορήγηση φαρμάκων που όταν χορηγούνται σε υγιείς οργανισμούς προκαλούν τα ίδια συμπτώματα με αυτά των ασθενειών.
Γνωστοποίησε για πρώτη φορά την «αρχή των ομοίων» σε δημοσίευση του 1796.

 
 

Προσέγγιση της κακοποίησης

της Έβελυν Δασκαλάκη

Εξετάζοντας το φαινόμενο της κακοποίησης, γινόμαστε κοινωνοί του πόσο επιτρεπτική είναι μία κοινωνία στην άσκηση βίας ως μέσον πειθαρχίας και διαπαιδαγώγησης.  Αυτό γίνεται κυρίως επειδή δεν έχουμε ενημερωθεί, οπότε παραμένουμε στην άγνοια σε σχέση με τι συνιστά κακοποίηση.

Κακοποίηση ορίζεται η άσκηση βίας με σκοπό την ‘’επιβολή ελέγχου’’ ή την υποταγή. Είναι μία επιθετική συμπεριφορά που προκαλεί τραύμα, φόβο, πόνο, ενοχή και έχει πολλαπλές αρνητικές συνέπειες στο άτομο που την υφίσταται.

 Οι σημαντικότερες μορφές κακοποίησης είναι:

H συναισθηματική, όπου πλήττεται η ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του ατόμου και κατ΄επέκταση η ταυτότητά του.

H σωματική, δηλαδή χτυπήματα με οποιονδήποτε τρόπο και οπουδήποτε και ακατάλληλες μέθοδοι πειθαρχίας για την εκάστοτε ηλικία.

Η σεξουαλική, δηλαδή οποιαδήποτε συμπεριφορά που αποβλέπει, στην σεξουαλική διέγερση του κακοποιητή.

Η παραμέληση και έκθεση σε κίνδυνο, δηλαδή την στέρηση του παιδιού από τις βασικές και απαραίτητες για την διαβίωση και την υγιή του ανάπτυξη ανάγκες, στέγαση, σίτιση, ένδυση, υγιές περιβάλλον, εκπαίδευση.

Η εκμετάλλευση, δηλαδή η χρησιμοποίηση του ατόμου για οικονομικό κυρίως όφελος του κακοποιητή. Γιατί γίνονται όλα αυτά;

 

Η κυριαρχία μέσω της εξουσίας συμβαίνει γιατί θέλει το άτομο να επιβληθεί πάνω στους άλλους, με οποιονδήποτε τρόπο, οδηγώντας τους σε καταστάσεις αιχμαλωσίας. Αυτό επιτυγχάνεται με την πλύση εγκεφάλου, με την επιρροή και με την εκμετάλλευση της εκάστοτε σχέσης μεταξύ κακοποιητή και κακοποιημένου.Ο κακοποιητής είναι καθηλωμένος σε αυτό το είδος σχέσης με τους άλλους και δεν αμφιβάλλει για τις ενέργειές του ποτε!  Ακόμη και αν η τάση του αυτή μπει σε ύφεση, θα εκδηλωθεί σε κάθε περίπτωση που οι συνθήκες κατά αυτόν, του το επιβάλλουν. Δεν θέτουν υπό αμφισβήτηση τις ενέργειές τους, οι κινήσεις τους δεν συνοδεύονται από προβληματισμό, δεν αισθάνονται συμπόνια, γιατί η σχέση τους με τους άλλους ανθρώπους δεν τους ενδιαφέρει. Ξέρουν πάρα πολύ καλά να υποκρύπτουν τις πραγματικές τους προθέσεις, ενίοτε δε χρήζουν και θαυμασμού για το δυναμισμό τους και την ευφυΐα τους. Επιθυμούν δε τον αφανισμό του άλλου προσώπου κάτι το οποίο συχνά το καταφέρνουν.

 

Η εσωτερική ενόρμηση θανάτου που μπορεί να στραφεί εναντίον κάποιου άλλου, είναι άλλος ένας παράγοντας που κινεί τον κακοποιητή.

Ο κακοποιητής δεν μπορεί να απεμπολήσει την νοσηρότητά του. Χρειάζεται θεραπεία στην οποία σπανίως προσέρχεται, εκτός και αν στα πλαίσια της συννοσυρότητας αιτηθεί θεραπεία για ένα θέμα το οποίο δεν θεωρεί ότι τον πλήττει στο κύρος του - στην παντοδυναμία του. Η πλειοψηφία ωστόσο, δεν κακοποιεί λόγω ψυχοπαθολογίας, δεν είναι διανοητικά πάσχοντες και δεν έχουν το ακαταλόγιστο, κινούνται στο φάσμα του ‘’φυσιολογικού’’. Είναι απλά βίαιοι.

Σημαντικές περιπτώσεις διάλυσης της προσωπικότητας που αναφέρονται στην Διεθνή Ταξινόμηση των Ψυχικών Ασθενειών, αποτελούν άτομα, τα οποία υποβλήθηκαν για μεγάλο χρονικό διάστημα σε διαδικασίες καταναγκαστικής πειθούς, όπως η πλύση εγκεφάλου, οι καταστάσεις αιχμαλωσίας, η ιδεολογική ανάνηψη και ο προσηλυτισμός. Στο παραπάνω πλαίσιο εντάσσονται τόσο ο κακοποιητής, όσο και το κακοποιημένο άτομο.

 

Η πρώτη ερώτηση που ακούμε πάντα σε ό,τι αφορά τις κακοποιημένες γυναίκες, είναι ‘’Γιατί δεν φεύγουν;’’

Γιατί δεν ξέρουν ότι κακοποιούνται. Γιατί έτσι έχουν γαλουχηθεί και διαμορφωθεί μέσα από την ανατροφή τους και την κοινωνία. Για παράδειγμα, όταν ένα παιδί ζει σε ένα συγκρουσιακό περιβάλλον, φέρει μέσα του, ένα μέρος της οδύνης που έχει βιώσει, πού αν δεν βρει λύση μέσα του, θα την αναπαραγάγει αλλού είτε ως κακοποιητής, είτε ως κακοποιούμενος, κατ΄επέκταση και ως θύτης ή θύμα.

Στα πλαίσια της ανάπτυξης του ατόμου μέσα σ΄ένα κακοποιητικό περιβάλλον, θα δούμε να  αναπτύσσονται στρατηγικές προσαρμογής για να περιοριστεί η βία απ΄τον κακοποιητή προς τον κακοποιούμενο. Αυτές οι στρατηγικές αργότερα βλέπουμε να αυτονομούνται και να προσδιορίζει το άτομο τον εαυτό του όχι με βαση το ποιος είναι πραγματικά αλλά με βάση τις στρατηγικές που αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει. Ένα σοβαρό αποτέλεσμα είναι η στρέβλωση της πραγματικότητας και του εαυτού.

Το παιδί μέσα σ΄αυτά τα βιώματα, έχει χάσει την δυνατότητα προσωπικότητας ή προσωπικής σκέψης.  Η ζωή μας είναι βασισμένη σε μία σειρά μοτίβων που έχουν τις ρίζες τους στην παιδική μας ηλικία.

 

Φεύγουμε από την διαπαιδαγώγηση και πάμε στο είδος της παιδείας που δημιουργεί πλάσματα συντετριμένα, δίχως δύναμη θέλησης.  Η ενοχικότητα που προκαλεί η θρησκεία είναι άλλος ένας παράγοντας, παρόμοια με τα δευτερογενή μαζοχιστικά ‘’οφέλη’’ που βιώνουν οι κακοποιημένοι. Ναι μα γιατί δεν φεύγει?

Όλες αυτές οι διεργασίες είναι υποσυνείδητες. Γνωρίζουμε πολύ καλά από την ψυχολογία ότι ο τρόπος με τον οποίο σχετίζεται ένα παιδί με τους γονείς του είναι και ο τρόπος που θα συσχετιστεί μελλοντικά στην ζωή του με τους άλλους ανθρώπους. Ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του, θα διαλέξει και τον ρόλο του κακοποιητή, ή του κακοποιούμενου. Ένα παραμελημένο παιδί θα γίνει ένας εξαρτημένος ενήλικας, χωρίς εμπιστοσύνη στον εαυτό του, θεωρώντας πως εφόσον δεν ενδιαφέρονται οι άλλοι γι΄αυτόν, τότε ο ίδιος είναι λάθος, χωρίς εμπιστοσύνη προς τους άλλους, με μία κυρίαρχη πεποίθηση να εδραιώνεται, η οποία υπαγορεύει ότι η εμπιστοσύνη του θα προδοθεί, η ανάγκη του δεν θα καλυφθεί.Ο τρόπος με τον οποίο έχουμε μάθει να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας προς τους γονείς μας και ο τρόπος με τον οποίο αυτοί ανταποκρίνονται, θα καθορίσει αναπόδραστα τον τρόπο που θα σχετιστούμε και μετέπειτα στην ζωή μας.

Μία μακροχρόνια κατάσταση ‘’αιχμαλωσίας’’ αποτρέπει το άτομο από το να προσπαθήσει να αποδράσει προς την ελευθερία και μακριά από την επιβολή και την κυριαρχία του κακοποιητή του, καθώς δεν ξέρει τον τρόπο που μπορεί να το κάνει αυτό, έχει απολέσει τα απαραίτητα εργαλεία για να στηρίξει τον εαυτό του. Εργαλεία που μπορεί να του παράσχει ποικιλοτρόπως η ομοιοπαθητική και η ψυχοθεραπεία, χωρίς να νιώσει ξανά ότι κακοποιείται, καθώς οι αλλαγές γίνονται σταδιακά και φυσιολογικά επανέρχεται το άτομο στο κέντρο του και στην υγεία του, σωματικά, ψυχικά και πνευματικά.

Να φύγει, ΝΑΙ, αλλά θα φύγει, όταν αποφασίσει το ίδιο το άτομο ότι ήρθε η ώρα να το κάνει, ότι μπορεί να το κάνει, ότι έχει την δύναμη για κάτι τέτοιο, έχοντας ενισχυθεί αρκετά και έχοντας την βούληση να θεραπευτεί πρωτίστως και να φύγει. Ούτε η απεμπλοκή, ούτε η θεραπεία γίνεται χωρίς την συναίνεση και την επιθυμία του κακοποιούμενου ατόμου.

 

Η κακοποίηση δημιουργεί ένα πυκνό και σκοτεινό πλέγμα που διαπερνά τις ανθρώπινες σχέσεις και συχνά παραμένει αόρατο ακόμη και από τους ίδιους τους εμπλεκόμενους. Ο θύτης ενίοτε δεν γνωρίζει ότι είναι θύτης, το θύμα δεν ξέρει ότι είναι θύμα. Οποιοσδήποτε από μας, μπορεί να μπει σε ρόλο κακοποιητή κάποια στιγμή στην ζωή του, αν δεν το έχει κάνει ήδη. Είναι πάρα πολύ εύκολο.

Ο καθένας από μας, μπορεί να εμφανίσει ορισμένες στιγμές κακοποιητική συμπεριφορά πάνω στον θυμό του, και είμαστε σε θέση να αναπτύξουμε υστερία, εμμονή, φοβίες, εντούτοις έχουμε αυτοπαρατήρηση σε αντίθεση με τον κακοποιητή ο οποίος δεν έχει καμία αμφιβολία ότι έχει πάντα δίκιο.

Χωρίς να απαλάσσουμε τους κακοποιητές από την ευθύνη τους, πρέπει να σημειώσουμε ότι πολύ συχνά η τάση για κακοποίηση είναι μία ασυνείδητη αντίδραση στην θλίψη και στα προβλήματά τους. Είναι καθηλωμένοι σ΄αυτό το είδος σχέσης με τους άλλους και δεν αμφιβάλλουν για τις ενέργειές τους ποτέ. Δεν συνειδητοποιούν ότι υπάρχει παραβίαση από μεριά τους προς το κακοποιημένο άτομο. Από την άλλη πλευρά τα άτομα που κακοποιούνται νιώθουν πως δεν μπορούν να περιγράψουν σωστά αυτό που τους συνέβη, νομίζουν πως δεν πρέπει καν να μιλήσουν γι΄αυτό. Χρέος μας ωστόσο είναι να προφυλάξουμε τα άτομα αυτά από τις κακοποιητικές συμπεριφορές και κάθε μορφή βίας, το πρώτη βήμα σε αυτή τη διαδικασία είναι να ονοματίσουμε την κατάσταση, να τους ενημερώσουμε  πως δεν χρειάζεται να την υφίστανται.  Το ομοιοπαθητικό φάρμακο και η ψυχοθεραπευτική διαδιασία του παρέχουν τη δύναμη αλλά και την εκπαίδευση να συνειδητοποιήσει ομαλά το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει, καθώς και να νοηματοδοτήσει όλα αυτά τα βιώματα, εάν και εφόσον το επιθυμεί.  Το κλειδί σ΄αυτό είναι να συνειδητοποιήσει το άτομο που κακοποιείται ότι μπορεί να μιλήσει, ότι υπάρχουν άνθρωποι που θα καταλάβουν και θα βοηθήσουν. 

© Σπύρος Α. Κυβέλλος Ιατρός Ομοιοπαθητικός,powered by: design obsession