Samuel Hahnemann

Ο Δρ Samuel Christian Frederic Hahnemann δημιούργησε τις βασικές αρχές της ομοιοπαθητικής από τις Ελληνικές λέξεις "όμοιο" και "πάθος".

Ιπποκράτης ο Κώος

Ο Ιπποκράτης (Κως 460 π.Χ. - Λάρισα 377 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας γιατρός και θεωρείται ο πατέρας της σύγχρονης ιατρικής σε αναγνώριση της συνεισφοράς του στο πεδίο της ιατρικής επιστήμης ως ο ιδρυτής της Ιπποκρατικής Ιατρικής Σχολής. Ο Ιπποκράτης είναι ο θεμελιωτής της ορθολογικής ιατρικής που κατόρθωσε να την απαλλάξει από τα μεταφυσικά στοιχεία, τις προλήψεις, τις προκαταλήψεις. Πέτυχε το αρμονικό συνταίριασμα της ανθρωποκεντρικής επιστήμης με την ιατρική τέχνη και το φιλοσοφικό στοχασμό, ταυτίζοντας την επαγγελματική της άσκηση με τις ηθικοδεοντολογικές αρχές και τις ουμανιστικές αξίες.

 
 

 

Ιπποκράτης ο Κώος

Ο Ιπποκράτης δεν είναι μόνο ο θεμελιωτής της Ιατρικής, αλλά και βαθύς φιλόσοφος και ανθρωπιστής.

Σάμουελ Χάνεμαν

Ο Κρίστιαν Φρίντριχ Σάμουελ Χάνεμαν (Christian Friedrich Samuel Hahnemann, (10 Απριλίου 1755 – 2 Ιουλίου 1843) ήταν Γερμανός ιατρός, γνωστός ως ιδρυτής της ομοιοπαθητικής. Οι έρευνές του οδήγησαν τελικά στη θεμελιώδη αρχή της ομοιοπαθητικής, σύμφωνα με την οποία «τα όμοια θεραπεύουν τα όμοια» (λατ. similia similibus curantur), προτείνοντας πως οι ασθένειες θεραπεύονται με τη χορήγηση φαρμάκων που όταν χορηγούνται σε υγιείς οργανισμούς προκαλούν τα ίδια συμπτώματα με αυτά των ασθενειών.
Γνωστοποίησε για πρώτη φορά την «αρχή των ομοίων» σε δημοσίευση του 1796.

 
 

Βασικές αρχές κλινικής πράξης στην κλασική ομοιοπαθητική ιατρική

Άρθρο στο περιοδικό "Ομοιοπαθητική Ιατρική", Οκτώβριος 2005

Ύστερα από απαίτηση πολλών ασθενών στο ιατρείο που ζητούν περισσότερη ενημέρωση για τη θεωρία της Ομοιοπαθητικής Ιατρικής, αποφασίσαμε στο άρθρο αυτό να αναφερθούμε σε μερικά βασικά σημεία του επιστημονικού υποβάθρου και της κλινικής πράξης στην Ομοιοπαθητική Ιατρική. Αυτή η προσπάθεια έχει σαν βάση την πεποίθηση της αξίας της ενημέρωσης του πληθυσμού και της βαθύτερης γνώσης των εννοιών "ασθένεια και υγεία".

Η Ομοιοπαθητική Ιατρική είναι ένα εδραιωμένο επιστημονικά ιατρικό σύστημα που διέπεται από νόμους, όπως αυτοί καθορίζονται από την φύση της ανθρώπινης ύπαρξης. Στην ουσία είναι το μοναδικό ιατρικό σύστημα των οποίων οι νόμοι όχι μόνο δεν αλλάζουν, αλλά εδραιώνονται περισσότερο με τις σύγχρονες ιατρικές ανακαλύψεις. Για παράδειγμα η αποκρυπτογράφηση του ανθρώπινου γονιδιώματος που επιχειρείται σε παγκόσμιο επίπεδο από την Ιατρική επιστήμη, οδηγεί σε εξατομίκευση της θεραπείας, που αποτελεί βασικό νόμο από ίδρυσης της Ομοιοπαθητικής Ιατρικής.

Μεταβολή της παθολογικής έκφρασης μία προδιάθεσης

Η Κλασσική Ομοιοπαθητική Ιατρική έχει σαν βάση την χορήγηση του ενός κάθε φορά φαρμάκου που έχει την μέγιστη δυνατή «ομοιότητα» με τα συμπτώματα του ασθενούς σε σωματικό αλλά και ψυχοδιανοητικό επίπεδο. Αυτός είναι και ο λόγος του αναλυτικού ιστορικού που δίνει ο ασθενής στην πρώτη επίσκεψη. Όμως, αν αναλογιστεί ο καθένας μας την συνολική εικόνα της σωματικής ή της ψυχικής του συμπτωματολογίας, είτε καθαρά της ιδιοσυγκρασίας του, σε σχέση με τον χρόνο, συχνά θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι αυτή έχει μεταβληθεί με τα χρόνια. Σε ασθενείς που έχουν λάβει για χρόνια χημική αγωγή, η μεταβολή αυτή είναι σχεδόν βέβαιη. Σαν αποτέλεσμα έχουμε την μετακίνηση του οργανισμού από την αρχική, πιο φυσική, αντίδραση στο παθογόνο ερέθισμα, προς μία πιο τεχνητή, η οποία όμως τώρα είναι αυτή που ευρίσκεται στην επιφάνεια. Η χρόνια χρήση κατασταλτικών χημικών φαρμάκων, δηλαδή φαρμάκων που καταστέλλουν το σύμπτωμα και όχι την αιτιολογική προδιάθεση του οργανισμού, οδηγεί στην μετακίνηση μίας προδιάθεσης προς βαθύτερα και ζωτικότερα συστήματα του ανθρώπινου οργανισμού.

Καταστολή του συμπτώματος, επιδείνωση της συνολικής υγείας του ασθενούς

Ας πάρουμε για παράδειγμα ένα παιδικό έκζεμα και ας υποθέσουμε ότι χορηγεί ο ιατρός τοπικά κορτικοστεροειδή. Εδώ συμβαίνει το εξής: Όσο το παιδί έχει δυνατό ανοσοποιητικό σύστημα, τόσο θα ανθίσταται στην κατασταλτική δράση της κορτιζόνης και δεν θα πηγαίνει καλά, δηλαδή το έκζεμα θα επιμένει. Μόλις όμως, το ανοσοποιητικό σύστημα του παιδιού δεν αντέξει άλλο, την επίδραση του εξωγενούς χημικού παράγοντα, τότε θα υποχωρήσει το εξάνθημα, επειδή μειώθηκε η ανοσοποιητική ικανότητα του οργανισμού. Ο οργανισμός του παιδιού είχε, μέχρι τώρα, καταβάλλει μία εξαιρετική προσπάθεια να εκφράσει την αλλεργική του προδιάθεση στον εξώτατο ιστό, το δέρμα, προφυλάσσοντας τα εσωτερικά συστήματα. Αυτό έσωζε το παιδί μέχρι τώρα από ένα πιθανό αλλεργικό άσθμα. Μετά την καταστολή με την κορτιζόνη, η συνθήκη αυτή αναιρείται. Όταν το έκζεμα εξαφανιστεί με αυτόν τον τρόπο, σημαίνει ότι η αλλεργική προδιάθεση του οργανισμού θα εκφραστεί τώρα σε βαθύτερο επίπεδο, είτε στο ανώτερο αναπνευστικό, ως αλλεργική ρινίτιδα, είτε ακόμα χειρότερα στο κατώτερο αναπνευστικό ως άσθμα. Η μετακίνηση αυτή σε βαθύτερο επίπεδο μπορεί να μην φανεί αμέσως και να εκφραστεί ακόμα και μετά από μερικά χρόνια. Ένας από τους βασικότερους λόγους για την τεράστια έξαρση του παιδικού άσθματος στη Δύση είναι αυτός ακριβώς και όχι η αναφερόμενη επιβάρυνση του περιβάλλοντος που τόσο πρόχειρα και κατηγορηματικά προβάλλεται από τους φορείς υγείας.

 

Αναίρεση της καταστολής με το Ομοιοπαθητικό φάρμακο, αναβάθμιση της συνολικής υγείας του ασθενούς

Ας υποθέσουμε τώρα ότι το συγκεκριμένο παιδί, μεγαλύτερο πια, απευθύνεται σε Ομοιοπαθητικό ιατρό για το άσθμα του. Η σωστή Ομοιοπαθητική θεραπεία θα οδηγήσει τον οργανισμό να ελέγξει πλήρως την αλλεργική του προδιάθεση. Αυτό θα συντελεστεί με την ακριβώς αντίθετη πορεία. Μόλις με το πρώτο σωστό ομοιοπαθητικό φάρμακο, αρχίζει να βελτιώνεται το άσθμα, θα επανεμφανιστεί το καταπιεσμένο παλαιό έκζεμα και στην συνέχεια με το ίδιο ή με δεύτερο σωστό ομοιοπαθητικό φάρμακο θα θεραπευτεί και αυτό. Η πορεία αυτή είναι η μόνη σωστή θεραπευτική πορεία και η μόνη που είναι συμβατή με τους θεραπευτικούς νόμους του ανθρώπινου οργανισμού. Αυτός είναι και ο λόγος της μονιμότητας του θεραπευτικού αποτελέσματος αλλά και του επαρκούς χρονικού διαστήματος που απαιτείται στην Ομοιοπαθητική Ιατρική ώστε να επιτευχθεί πλήρης ίαση.

Έλλειψη ολιστικής και μακροχρόνιας θεώρησης της υγείας του ασθενούς, το βασικό μειονέκτημα της συμβατικής Ιατρικής

Κατά αντιστοιχία με το παραπάνω παράδειγμα, μπορεί κανείς να κατανοήσει τί συμβαίνει στην περίπτωση πολλών νοσημάτων που καταπιέζονται με χημικά φάρμακα. Δεν είναι τυχαίο ότι ένα μεγάλο τμήμα της συμβατικής θεραπευτικής σε ολόκληρες σχεδόν ειδικότητες στηρίζεται σε αυτή τη διαδικασία. Το αποτέλεσμα είναι η μετακίνηση προδιαθέσεων από εξώτατους και περισσότερο αναπλάσιμους ιστούς (δέρμα, μυοσκελετικό) προς βαθύτερους και λιγότερο αναπλάσιμους (κεντρικό νευρικό σύστημα, ανοσοποιητικό σύστημα) ιστούς. Η μετακίνηση των ασθενών από ιατρούς της μίας προς την άλλη ειδικότητα καταδεικνύει αυτό ακριβώς. Η μεγάλη επίπτωση χρονίων και αυτοάνοσων νοσημάτων στον πληθυσμό και μάλιστα σε όλο και μικρότερες ηλικίες είναι επίσης μία σαφής ένδειξη. Στο παράδειγμά μας, ο πρώτος ιατρός που χορήγησε το τοπικό κορτικοστεροειδές, έμεινε λογικά ικανοποιημένος μόλις το έκζεμα εξαφανίστηκε, κατέγραψε το περιστατικό ως θεραπευμένο, έκλεισε το φάκελο και ποτέ δεν έμαθε ότι το παιδί μετά από χρόνια το ανέλαβε ένας άλλος ιατρός άλλης ειδικότητας που αφορά βαθύτερα και ζωτικότερα συστήματα. Η έλλειψη ολιστικής και συνολικής παρακολούθησης ενός ασθενούς για αρκετά έτη, αποτελεί ένα βασικό μειονέκτημα της υπέρ-εξειδίκευσης της ιατρικής πράξης και βέβαια δημιουργεί κενό επιστημονικής γνώσης που εξηγεί, έως ένα σημείο, και την αδιάφορη ή αρνητική άποψη που μπορεί να εκφράζουν ανά τους καιρούς συμβατικοί συνάδελφοι για την Ομοιοπαθητική Ιατρική. Στο παραπάνω παράδειγμα μπορεί κανείς να φανταστεί την αρνητική άποψη του πρώτου ιατρού όταν μάθει ότι ύστερα από την σωστή Ομοιοπαθητική αγωγή, το «θεραπευμένο» έκζεμα του ασθματικού πλέον παιδιού επανήλθε στην επιφάνεια.

Καταστολή των οξέων νοσημάτων, εμφάνιση χρονίων παθήσεων

Ένα άλλο στοιχείο το οποίο πρέπει να συνεκτιμηθεί στην ιατρική πορεία ενός ασθενούς, εκτός από την μετακίνηση των συμπτωμάτων από «έξω προς τα μέσα» υπό την επίδραση της χημικής αγωγής είναι και η εγκατάσταση χρονίων νοσημάτων, ύστερα από την καταστολή των οξέων. Συχνά στο ιατρείο θα δούμε ότι ο ασθενής είχε ένα ιστορικό επανειλημμένων οξέων νοσημάτων (π.χ. συχνές βρογχίτιδες σε ένα παιδί) και έγινε συνεχής χρήση χημικής αγωγής (π.χ. επανειλημμένες αντιβιώσεις). Σε κάποια φάση της αγωγής, ο ασθενής σταματά να κάνει πια οξέα νοσήματα, και αργότερα εμφανίζονται τα πρώτα συμπτώματα μίας βαθύτερης και σοβαρότερης νόσου.(π.χ το παιδί εμφανίζει νεανική ρευματοειδή αρθρίτιδα). Αυτό σημαίνει ότι στο συγκεκριμένο παιδί για παράδειγμα, έχει συντελεστεί μία τροποποίηση της ανοσοποιητικής του κατάστασης, μία υποβάθμιση της άμυνάς του, και τώρα ο οργανισμός δεν έχει τη δύναμη να παράγει λοίμωξη. Όμως τώρα η άμυνα του έχει στραφεί εναντίον του εαυτού του και κινδυνεύει η επιβίωσή του περισσότερο. Εδώ το κενό διάστημα στο οποίο το παιδί σταμάτησε να κάνει λοιμώξεις ύστερα από τις συνεχείς λήψεις αντιβιώσεων, θεωρείται από τους συμβατικούς ιατρούς πλασματικά θετικό, ενώ κατ'ουσίαν έχει γίνει ήδη η υποβάθμιση της άμυνας και είναι θέμα χρόνου (μπορεί πραγματικά αυτές οι αλλαγές να συμβούν και στα πλαίσια αρκετών ετών) να εμφανιστεί ένα βαθύτερο και ουσιαστικότερο νόσημα.

Αντίστροφη πορεία, επανεμφάνιση παλαιότερων κατασταλμένων προδιαθέσεων με το Ομοιοπαθητικό φάρμακο, αναβάθμιση της συνολικής υγείας του ασθενούς

Ας επανέλθουμε στην Ομοιοπαθητική αγωγή. Στα πλαίσια της αναβάθμισης της άμυνας του οργανισμού που συντελείται με την Ομοιοπαθητική αγωγή, θα συμβεί η αντίθετη πορεία. Δηλαδή, ασθενείς που προσέρχονται στο ιατρείο με χρόνια σοβαρά νοσήματα, μόλις αυτά αρχίσουν να βελτιώνονται, μπορεί να εμφανίσουν σε κάποια φάση της θεραπείας επαναφορά κάποιων παλαιότερων οξέων νοσημάτων. Στη φάση αυτή ο οργανισμός, με τη βοήθεια του σωστού Ομοιοπαθητικού φαρμάκου αναβαθμίζει το ανοσοποιητικό του σύστημα, επανέρχεται θα λέγαμε σε παλαιότερες καταστάσεις άμυνας, τότε όπου ο οργανισμός είχε τη δύναμη να αντισταθεί σε έναν ιό ή μικρόβιο παράγοντας λοίμωξη. Σε αυτές τις φάσεις είναι πολύ σημαντικό να δοθεί επίσης η σωστή Ομοιοπαθητική αγωγή ώστε ο οργανισμός να ξεπεράσει και αυτό το στάδιο επιτυχώς, χωρίς χημική αγωγή και να σταθεροποιηθεί πλέον σε μία κατάσταση δυνατού ανοσοποιητικού συστήματος. Πρέπει να αναφέρουμε σε αυτό το σημείο ότι αυτός είναι και ο ρόλος των λεγόμενων «παιδικών ασθενειών». Η συμβολή τους στην αναβάθμιση της άμυνας του παιδιού είναι σημαντική. Το γεγονός ότι οι νεώτερες γενιές παιδιών δεν περνούν πια παιδικές ασθένειες, λόγω των επανειλημμένων εμβολιασμών, συντελεί αναμφισβήτητα στην χαμηλή ανοσοποιητική ικανότητα των παιδιών και στην μεγάλη επίπτωση σε χρόνια σοβαρότερα νοσήματα (π.χ. άσθμα). Δεν θα επεκταθώ στο θέμα των εμβολιασμών εδώ μια που έχουμε κάνει ήδη εκτενή αναφορά σε άρθρο προηγούμενου τεύχους του περιοδικού "Ομοιοπαθητική Ιατρική". Σύντομα θα έχουμε τη δυνατότητα να επανέλθουμε με νεώτερα στοιχεία.

Η κατανόηση της πορείας καταστολής και πτώσης του αμυντικού συστήματος του ανθρώπινου οργανισμού κατά την πορεία μίας νόσου και με τις χημικές παρεμβάσεις και αντίστροφα η αναβάθμισή του με την Ομοιοπαθητική, βρήκε την αρτιότερη επιστημονική της έκφραση μέσω της «Θεωρίας των επιπέδων υγείας του ανθρώπινου οργανισμού» όπως αυτή εδραιώθηκε και διδάσκεται από τον εμπνευσμένο Γεώργιο Βυθούλκα, Καθηγητή και Διευθυντή της Διεθνούς Ακαδημίας Κλασσικής Ομοιοπαθητικής. Πρόκειται για την μοναδική ολοκληρωμένη ιατρική θεωρία, μέσω της οποίας τα κλινικά συμβάντα του ιατρικού ιστορικού ενός ασθενούς συνδέονται και εξηγούνται επιστημονικά, δίνοντας τη δυνατότητα στον ιατρό να κατατάξει τον ασθενή σε επίπεδα υγείας και να παρακολουθήσει την πορεία του όχι μόνο με την Ομοιοπαθητική, αλλά με κάθε είδους θεραπευτική παρέμβαση. Η «Θεωρία των επιπέδων υγείας του ανθρώπινου οργανισμού» συμπεριλαμβάνεται πλέον στην επίσημη στρατηγική έρευνας του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ομοιοπαθητικής ECH (European Committee for Homeopathy) ύστερα από την παρουσίαση της σε συνεδρίαση της επιτροπής έρευνας. Αυτή τη στιγμή είναι καταγεγραμμένη στην έκδοση : "A Strategy for Research in Homeopathy, European Committee for Homeopathy: Assessing the Value of Homeopathy for Health Care in Europe,3rd Edition-2005" και μπορεί να ανεβρεθεί στην ιστοσελίδα του ECH: www.homeopathyeurope.com Θεωρώ κορυφαία την παρέμβαση της χώρας μας σε αυτό το επίπεδο, διότι η εμπειρία και η συστηματική παρατήρηση του μεγαλύτερου σύγχρονου Ομοιοπαθητικού διδασκάλου σχηματοποιείται και επηρεάζει πλέον την έρευνα της Ομοιοπαθητικής στην Ευρώπη. Μην ξεχνούμε ότι ένα μεγάλο μέρος των Ομοιοπαθητικών Ευρωπαίων Ιατρών κάθε άλλο παρά Κλασσική Ομοιοπαθητική ασκούν, οδηγούμενοι συχνά στην πολυφαρμακία με αρνητικά για την συνολική έρευνα αποτελέσματα. Το γεγονός της πρόσφατης δημοσίευσης της Ιατρικής Επιθεώρησης "The Lancet" αρνητικών αποτελεσμάτων για την Ομοιοπαθητική, πέραν του καταφανούς σχεδιασμού επίθεσης που υποδηλώνεται ακόμα και από τις «υποδείξεις» προς τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας να μην υποστηρίζει την Ομοιοπαθητική, παράλληλα αποδίδει ουσιαστικές ευθύνες σε όσους Ομοιοπαθητικούς συμμετάσχουν σε ερευνητικά πρωτόκολλα, παραγκωνίζοντας τους νόμους της Κλασσικής Ομοιοπαθητικής περί ενός μόνο φαρμάκου, σε κάθε έναν ασθενή, σε κάθε μία χρονική στιγμή.

Βαθύτερη κατανόηση και εξήγηση των καταστάσεων υγείας και νόσου.

Συνειδητοποιώντας τα παραπάνω, αρχίζουμε να βλέπουμε τις έννοιες υγεία και νόσο σε μία διαφορετική διάσταση, προσεγγίζοντας απαντήσεις σε ιατρικά ερωτήματα τα οποία συνήθως μένουν αναπάντητα στην συμβατική Ιατρική. Γιατί δύο παιδιά στην ίδια οικογένεια, συμπεριφέρονται διαφορετικά στις λοιμώξεις, το ένα δηλαδή είναι επιρρεπές σε λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού ενώ το άλλο όχι, αφού και τα δύο έρχονται σε επαφή με τους ίδιους λοιμογόνους παράγοντες; Γιατί σε έναν ασθενή όταν εμφανίζεται το έκζεμα βελτιώνεται η αλλεργική του ρινίτιδα ή το αντίθετο; Γιατί ένα νεαρό κορίτσι εμφάνισε ορμονικές διαταραχές από τη στιγμή που έκανε μία εντατική χημική αγωγή για την ακμή της; Γιατί μεταβάλλεται ο ψυχισμός των ασθενών ύστερα από την επανειλημμένη χρήση αντιβιώσεων; Γιατί εμφανίζονται διαταραχές του σπέρματος σε άντρες ύστερα από την χρήση χημικών φαρμάκων για ουρηθρίτιδες; Γιατί οι ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας, έχουν ελεύθερο ατομικό αναμνηστικό από λοιμώξεις; Γιατί το ίδιο συμβαίνει στους ψυχικά αρρώστους ασθενείς. Γιατί όταν οι ασθενείς με ψωρίαση υποστούν έντονη αγωγή με κυτταροστατικά φάρμακα, εμφανίζουν σύντομα αυτοάνοσα ρευματικά νοσήματα μόλις υποχωρήσει η ψωρίαση; Γιατί όταν σε ασθενείς με φοβική νεύρωση χορηγηθούν αντικαταθλιπτικά τελικά παθαίνουν κατάθλιψη, χωρίς να είχαν πριν;

Μεγάλη η επίπτωση της κατάθλιψης στον Δυτικό πληθυσμό. Είναι πράγματι έτσι;

Ειδικά σε αυτό το θέμα θα ήθελα να αναφερθώ εκτενώς. Σύμφωνα με νεώτερα επιστημονικά στοιχεία περίπου ένας στους δέκα Έλληνες πάσχουν από κατάθλιψη διαφόρων μορφών. Είναι πραγματικά τόσο μεγάλη η επίπτωση της κατάθλιψης στον πληθυσμό της Ελλάδας, της χώρας του φωτός, ή μήπως οι επιθετικές χημικές αγωγές για άλλα νοσήματα οδηγούν συντελούν τελικά σε αυτές τις διαγνώσεις και τις απέλπιδες θεραπείες; Ας αναλύσουμε λίγο το θέμα αυτό. Τα κριτήρια των ψυχιατρικών νοσημάτων αναθεωρούνται πάρα πολύ συχνά από την Παγκόσμια Ψυχιατρική Εταιρεία, με αποτέλεσμα τελευταία να παρατηρούμε το εξής φαινόμενο. Όλο και περισσότερα συμπτώματα που παλαιότερα τα εντάσσαμε στην διάγνωση της αγχώδους ή φοβικής συνδρομής, εντάσσονται πλέον, επιστημονικά ψευδώς, στα διαγνωστικά κριτήρια της κατάθλιψης. Αυτά δημοσιεύονται στα ιατρικά περιοδικά με αποτέλεσμα την επιστημονική παραπληροφόρηση ακόμα και εκείνων των ιατρών, που δεν σχετίζονται με τις φαρμακευτικές εταιρείες, αλλά διαβάζουν την ιατρική βιβλιογραφία για να ενημερώνονται σωστά. Έτσι λοιπόν ο ιατρός που θα έχει μπροστά του μία έντονη αγχώδη ή φοβική συνδρομή, θα πει στον ασθενή ότι αυτά είναι αρχικά συμπτώματα κατάθλιψης και θα του συνταγογραφήσει αντικαταθλιπτικά χημικά φάρμακα. Θα του πει μάλιστα ότι στην αρχή θα έχει κάποιες παρενέργειες και μετά από κάποιες ημέρες θα αρχίσουν τα φάρμακα να δρουν. Τι όμως συμβαίνει πραγματικά σε αυτήν την περίπτωση;

Ποια είναι η φυσική αντίδραση του οργανισμού στα χημικά φάρμακα;

Ο οργανισμός ανθίσταται στην "χημική επίθεση" του φαρμάκου, παράγοντας συμπτώματα. Όσες ημέρες διαρκούν οι πρώτες παρενέργειες του φαρμάκου σημαίνει ότι ο οργανισμός παλεύει ενάντια στη δράση του. Αυτή όμως η αντίδραση δεν μπορεί να συνεχιστεί για τους εξής λόγους. Πρώτον διότι αν συνεχίσει να παράγει συμπτώματα τέτοιου είδους θα υποστεί μόνιμη βλάβη και δεύτερον διότι ο ανθρώπινος οργανισμός δεν έχει την κυτταρική μνήμη, δεν είναι ρυθμισμένος θα λέγαμε για να αντιμετωπίζει χημικές επιδράσεις τέτοιου είδους. Αυτό περιγράφεται με εξαιρετική σαφήνεια από τον ιδρυτή της Ομοιοπαθητικής Ιατρικής Samuel Hahnemann στο εμπνευσμένο έργο του «Όργανον της Θεραπευτικής Τέχνης» ήδη από το 1842 όταν στην έκτη έκδοση αναφέρει: "Μόνον κατά των φυσικών ασθενειών μας χάρισε ο Πανάγαθος βοήθεια με την Ομοιοπαθητική". Για να συμπληρώσει παρακάτω: "Δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει ανθρώπινη θεραπευτική τέχνη για την αποκατάσταση εκείνων των άπειρων ανωμαλιών, που τόσο συχνά προκαλούνται από την αλλοπαθητική κακοτεχνία". Αναφέρει επίσης σχολιάζοντας την κατάχρηση χημικών φαρμάκων της εποχής τους, αυτό ακριβώς που συμβαίνει και σήμερα, και περιγράψαμε παρακάτω. "Από αυτές τις θεραπείες, από τη μία η ζωτική δύναμη εξασθενίζει αλύπητα και από την άλλη, εάν βέβαια δεν υποκύψει, διαταράσσεται σιγά-σιγά από κάθε ξεχωριστή κατάχρηση φαρμάκου ιδιόμορφα. Έτσι για να διατηρήσει τη ζωή παρά τις εχθρικές αυτές επιθέσεις, πρέπει να αλλοιώσει τον οργανισμό και να στερήσει, να τροποποιήσει, να αυξήσει ή να μειώσει κάποιες από τις φυσικές του αντιδράσεις..". Όσο και να φαίνεται παράξενο, σε αυτήν ακριβώς την συνθήκη βασίζεται η δράση πολλών χημικών φαρμάκων, και ιδιαίτερα αυτών που δρουν στο Κεντρικό Νευρικό Σύστημα στα οποία ιδιαίτερα αναφερόμαστε. Δηλαδή στην τροποποίηση της φυσικής αντίδρασης ενός οργανισμού, λόγω της μείωσης της ζωτικής του δύναμης μέσω της συνεχούς δράσης ενός χημικού παράγοντα. Με άλλα λόγια αυτό που φαίνεται ως "αρχικές παρενέργειες" των χημικών φαρμάκων δεν είναι τίποτα άλλο από την αγωνιώδη προσπάθεια του οργανισμού να διατηρήσει την φυσική του ομοιοστασία, μέσω της παραγωγής συμπτωμάτων ενάντια στην χημική ουσία. Ενώ αυτό που φαίνεται ως "δράση των χημικών φαρμάκων" ύστερα από κάποιο χρονικό διάστημα χρήσης τους, δεν είναι τίποτα άλλο παρά το αποτέλεσμα της υποχώρησης της άμυνας του οργανισμού, υπό την συνεχή επίδραση ενός χημικού παράγοντα, τροποποιώντας κάποιες από τις φυσικές του αντιδράσεις, με σκοπό την επιβίωση.

Βαθύτερη κατανόηση της φυσιολογίας του ανθρώπινου οργανισμού.

Τώρα, υπό το πρίσμα αυτών των γνώσεων μπορούμε να προσεγγίσουμε καλύτερα τα εξής φαινόμενα σε σχέση με τα κατασταλτικά-κατά του συμπτώματος- φάρμακα. Χρειάζονται αρκετές δόσεις χημικών φαρμάκων για να παρατηρήσει ο ασθενής την "δράση" τους.
Σε ισχυρούς οργανισμούς με πολύ καλή άμυνα, τα συμπτώματα επανέρχονται σταδιακά παρά τη χρήση των χημικών φαρμάκων και τότε ζητείται από τον συμβατικό ιατρό η αύξηση της δόσης.
Σε ισχυρούς οργανισμούς με καλή άμυνα, μόλις διακοπεί η χημική αγωγή, επανέρχονται τα συμπτώματά τους.
Σε οργανισμούς με χαμηλή άμυνα, η "δράση" των χημικών φαρμάκων είναι πιο γρήγορη, ενώ η χρόνια χρήση τους, οδηγεί σε εμφάνιση χρονίων προβλημάτων σε βαθύτερο επίπεδο.

Επίδραση της χρόνιας χημικής καταστολής στο Πνευματικό επίπεδο του ανθρώπου.

Αν όμως κοιτάξουμε τις κατατάξεις και τα δύο σχήματα του παρόντος άρθρου, θα συνειδητοποιήσουμε ότι αν τα συμπτώματα ενός ασθενούς από το Κεντρικό Νευρικό Σύστημα, κατασταλούν με χημική αγωγή, τότε το επίπεδο που θα απορροφήσει τους κραδασμούς αυτής της καταστολής είναι το πιο ζωτικό για το ανθρώπινο είδος, αυτό που μας διαχωρίζει σαφώς από το ζωικό είδος. Το πνευματικό μας επίπεδο. Δεν θα ήθελα στην παρούσα επιστολή να αναφερθώ αναλυτικά για αυτό. Απλά είμαι υποχρεωμένος να αναφέρω ως ζοφερό παράδειγμα την έλλειψη μνήμης, συγκέντρωσης, αντίληψης, αυτογνωσίας, βαθιάς συνειδητότητας και πνευματικής δημιουργικότητας που παρατηρούμε όλο και πιο συχνά και μάλιστα σε νέους ανθρώπους στο ιατρείο, φαινόμενα τα οποία συχνά επιτείνονται δραματικά μετά από τη λήψη χημικής αγωγής για το Κεντρικό Νευρικό Σύστημα. Αδιαμφισβήτητα, η συμβολή της κάθε θεραπευτικής μεθόδου στην πνευματική ανάταση του ανθρώπου, στην αναστήλωσή του ως ολοκληρωμένη ψυχοσυναισθηματική και σωματική οντότητα, πρέπει να διερευνηθεί εντατικά από την Ιατρική κοινότητα. Κατά τη γνώμη μου, βασισμένη στην χρόνια παρατήρηση στο ιατρείο, η Ομοιοπαθητική Ιατρική συντελεί σημαντικά προς αυτήν την κατεύθυνση.

Περί Ιατρικής Αλήθειας

Είναι τελικά επιτακτική ανάγκη να απαντηθεί το ερώτημα : "Ποια είναι η σωστή κατεύθυνση στη θεραπεία, αυτή που καλύπτει τα συμπτώματα των ασθενών, ή αυτή που προάγει την προσπάθεια που κάνει ο οργανισμός να υπερνικήσει τις πραγματικές αιτίες δημιουργώντας συμπτώματα;" Μπορούμε να συντελέσουμε ως ιατροί στην παραγωγή υγιών σωματικά και ψυχοσυναισθηματικά ατόμων, ενεργών πνευματικά και συναισθηματικά πολιτών; Μήπως καταστέλλοντας τα συμπτώματά τους με χημικά φάρμακα, συντελούμε στην παραγωγή "χρονίων ασθενών", εξαρτώμενων χημικά πολιτών, πολιτών κοινωνικά ευάλωτων και ελέγξιμων, εξυπηρετώντας ως ιατροί καταστάσεις που απέχουν μακριά από τον Όρκο του Ιπποκράτη; Σε κάθε συνειδητοποιημένο ιατρό δεν μπορεί παρά να μην προκύψουν τα παραπάνω ερωτήματα, ζητώντας αγωνιωδώς απάντηση.

Αντί επιλόγου

Κανείς επιστήμονας Ιατρός δεν μπορεί να μιλήσει για πανάκεια σε σχέση με οποιαδήποτε θεραπευτική μέθοδο. Μπορεί όμως να μιλήσει, για θεραπεία που προσεγγίζει περισσότερο ή λιγότερο την αλήθεια της ανθρώπινης ύπαρξης, που είναι περισσότερο ή λιγότερο κοντά στις φυσικές αμυντικές ικανότητες του ανθρώπινου οργανισμού, που προάγει περισσότερο ή λιγότερο την ολιστική του τρισυπόστατη ύπαρξη (σώμα-νους-ψυχή) και που σέβεται και προάγει περισσότερο ή λιγότερο τις αντιδράσεις των διαφορετικών αυτών υποστάσεων ανάλογα με τα εξωτερικά ερεθίσματα. Ας μιλήσουμε ως ιατροί για μόνιμη ίαση και όχι για χρόνια φαρμακευτική θεραπεία, ας μιλήσουμε για Ιατρική που προάγει την ψυχο-συναισθηματική συνειδητότητα των πολιτών και όχι την φαρμακευτική τους, και όχι μόνο, εξάρτηση. Η Ομοιοπαθητική Ιατρική, ως ολοκληρωμένο επιστημονικά θεραπευτικό σύστημα έχει πολλά να προσφέρει σε αυτούς τους τομείς.

Σπύρος Α. Κυβέλλος
Ιατρός Ομοιοπαθητικός
Γ.Γ. Έρευνας Διεθνούς Ακαδημίας Κλασσικής Ομοιοπαθητικής

© Σπύρος Α. Κυβέλλος Ιατρός Ομοιοπαθητικός,powered by: design obsession