Samuel Hahnemann

Ο Δρ Samuel Christian Frederic Hahnemann δημιούργησε τις βασικές αρχές της ομοιοπαθητικής από τις Ελληνικές λέξεις "όμοιο" και "πάθος".

Ιπποκράτης ο Κώος

Ο Ιπποκράτης (Κως 460 π.Χ. - Λάρισα 377 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας γιατρός και θεωρείται ο πατέρας της σύγχρονης ιατρικής σε αναγνώριση της συνεισφοράς του στο πεδίο της ιατρικής επιστήμης ως ο ιδρυτής της Ιπποκρατικής Ιατρικής Σχολής. Ο Ιπποκράτης είναι ο θεμελιωτής της ορθολογικής ιατρικής που κατόρθωσε να την απαλλάξει από τα μεταφυσικά στοιχεία, τις προλήψεις, τις προκαταλήψεις. Πέτυχε το αρμονικό συνταίριασμα της ανθρωποκεντρικής επιστήμης με την ιατρική τέχνη και το φιλοσοφικό στοχασμό, ταυτίζοντας την επαγγελματική της άσκηση με τις ηθικοδεοντολογικές αρχές και τις ουμανιστικές αξίες.

 
 

 

Ιπποκράτης ο Κώος

Ο Ιπποκράτης δεν είναι μόνο ο θεμελιωτής της Ιατρικής, αλλά και βαθύς φιλόσοφος και ανθρωπιστής.

Σάμουελ Χάνεμαν

Ο Κρίστιαν Φρίντριχ Σάμουελ Χάνεμαν (Christian Friedrich Samuel Hahnemann, (10 Απριλίου 1755 – 2 Ιουλίου 1843) ήταν Γερμανός ιατρός, γνωστός ως ιδρυτής της ομοιοπαθητικής. Οι έρευνές του οδήγησαν τελικά στη θεμελιώδη αρχή της ομοιοπαθητικής, σύμφωνα με την οποία «τα όμοια θεραπεύουν τα όμοια» (λατ. similia similibus curantur), προτείνοντας πως οι ασθένειες θεραπεύονται με τη χορήγηση φαρμάκων που όταν χορηγούνται σε υγιείς οργανισμούς προκαλούν τα ίδια συμπτώματα με αυτά των ασθενειών.
Γνωστοποίησε για πρώτη φορά την «αρχή των ομοίων» σε δημοσίευση του 1796.

 
 

Σύγχρονες Διαστάσεις της Κοινωνικής Προσφοράς της Ομοιοπαθητικής Ιατρικής

(Μέρος Δεύτερο) Ελευθερία από την επίκτητη ιδιοσυγκρασία. Περιοδικό "ομοιοπαθητική ιατρική" τεύχος 36- Ιούλιος 2006

Σε προηγούμενο άρθρο του περιοδικού (Ομοιοπαθητική Ιατρική, τεύχος 30) είχαμε αναφερθεί στις βαθύτερες θεραπευτικές διαστάσεις του Ομοιοπαθητικού φαρμάκου, με γνώμονα το θαυμάσιο ορισμό της υγείας του ανθρώπου όπως εκφράστηκε από τον Γεώργιο Βυθούλκα. Συγκεκριμένα είχαμε αναφερθεί στην απελευθέρωση από το φόβο που συντελείται με την Κλασσική Ομοιοπαθητική θεραπεία, εντοπίζοντας παράλληλα ψυχικές (ξαφνικός τρόμος) και χημικές (φάρμακα, εμβόλια) αιτίες εγκατάστασης φοβιών ακόμα και σε μικρή ηλικία. Ας θυμηθούμε για μία ακόμα φορά τον αξεπέραστο αυτό ορισμό :

Η ιδανική Υγεία του Ανθρώπου ορίζεται ως:

  • Ελευθερία από τον πόνο σε Σωματικό επίπεδο, που οδηγεί σε μία κατάσταση Σωματικής ευεξίας.
  • Ελευθερία από τα πάθη σε Συναισθηματικό επίπεδο, που οδηγεί σε μία κατάσταση Δυναμισμένης ηρεμίας.
  • Ελευθερία από τον εγωισμό σε Διανοητικό επίπεδο, που οδηγεί σε μία κατάσταση Ενοποίησης με την Αλήθεια.

Μονάδα μέτρησης της ανθρώπινης υγείας είναι: Ο βαθμός της Δημιουργικότητας, ισοδύναμα για το καλό του ατόμου και για το καλό του συνόλου. ( Γ.Βυθούλκας)

Περί Ιδιοσυγκρασίας. Επίκτητη ή ενδογενής ;

Στο πάγιο ερώτημα εάν τελικά υπάρχει ιδιοσυγκρασιακό ομοιοπαθητικό φάρμακο που να προσεγγίζει το βάθος του ψυχισμού του ασθενούς, η απάντηση δεν μπορεί να δοθεί μονολεκτικά. Εκ του θεραπευτικού αποτελέσματος γνωρίζουμε ότι πολλές φορές η χορήγηση ενός φαρμάκου που βασίστηκε στα πάγια και αναλλοίωτα χαρακτηριστικά ψυχικά, διανοητικά και σωματικά χαρακτηριστικά του ασθενούς, τα οποία ανιχνεύονται εμφανώς κατά τη διάρκεια της ομοιοπαθητικής συνέντευξης και τα οποία ο ασθενής είχε και πριν νοσήσει, οδήγησε σε πλήρη θεραπεία. Από την άλλη μεριά, κάθε ιατρός που ασκεί χρόνια την Ομοιοπαθητική Ιατρική, έχει να παρουσιάσει αρκετά περιστατικά τα οποία δεν ανταποκρίθηκαν θεραπευτικά στην χορήγηση του φαρμάκου εκείνου που κατά τη διάρκεια της συνέντευξης αποκαλύφθηκε ως το αδιαμφισβήτητο ιδιοσυγκρασιακό φάρμακο και που θεραπεύτηκαν με ένα από τα λεγόμενα μικρά τοπικά φάρμακα, στην φαρμακολογία των οποίων δεν αναφέρονται ισχυρά ψυχο-διανοητικά συμπτώματα.

Στο άρθρο αυτό, και όσο επιτρέπεται στα στενά πλαίσια του, θα εξετάσουμε, με τη βοήθεια θεραπευμένων περιστατικών, μερικές ενδεικτικές μόνο παραμέτρους που φαίνονται ότι καθορίζουν την αλλαγή που μπορεί να συντελεστεί στην ανθρώπινη ιδιοσυγκρασία.

Πώς όμως δημιουργείται η ιδιοσυγκρασία; Σε ποια ακριβώς χρονική στιγμή της ζωής μας εδραιώνεται; Παραμένει σταθερή ή μεταβάλλεται με την επίδραση ενδογενών και εξωγενών παραγόντων;

Σαν βασική πρώτη απάντηση θα πούμε ότι η μετακίνηση από την ενδογενή (από συλλήψεως) ιδιοσυγκρασία προς την επίκτητη, είναι αυτή που συνιστά έκδηλη και την παθολογία σε διανοητικό και συναισθηματικό επίπεδο του ασθενούς . Η μετακίνηση-ένταση όμως αυτή σε ψυχικό επίπεδο, θα απορροφηθεί και σε μεταβολικό και σε ανοσολογικό επίπεδο, ώστε να ικανοποιηθεί η ανάγκη του οργανισμού να σωματοποιήσει προκειμένου να διατηρήσει όσο δυνατόν αναλλοίωτο το πνευματικό μας επίπεδο. Η ψυχική λοιπόν παρεκτροπή, που υποδηλώνεται σύμφωνα με τον πάνω ορισμό υγείας από την έλλειψη ελευθερίας σε συναισθηματικό (ανάπτυξη παθών) και σε διανοητικό (ανάπτυξη στρεβλωμένου-επίκτητου εγώ) θα μετουσιωθεί σε αλλαγή των ισορροπιών των νευροδιαβιβαστών (σεροτονίνη, ντοπαμίνη, κατεχολαμίνες), στη συνέχεια θα επηρεάσει τον άξονα υποθάλαμος-υπόφυση –επινεφρίδια και αυτός με τη σειρά του την κυτταρική και ανοσολογική απάντηση του οργανισμού στα εξωτερικά ερεθίσματα (χαμηλό ή υψηλό ανοσοποιητικό σύστημα). Αυτό είναι ένα απλοϊκό μοντέλο που όμως δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα, δεδομένου ότι τα επιστημονικά ιατρικά δεδομένα που μπορούν να το στηρίξουν είναι πάρα πολλά, αλλά δυστυχώς ασύνδετα στην κλασσική Ιατρική. Για παράδειγμα μεμονωμένες μελέτες που συνδέουν την αλλαγή εγκεφαλικών επίπέδων σεροτονίνης του (της νευρο-ορμόνης που συνδέεται με το βίωμα της ευτυχίας) και της παραγωγής T -λεμφοκυττάρων έχουν δημοσιευτεί εδώ και πολλά χρόνια και μπορούν να βρεθούν άμεσα, από όποιον τις αναζητήσει σε ιατρικές βιβλιοθήκες στο διαδίκτυο.

Εάν όμως όντως ο άξονας

λειτουργεί, στον ανθρώπινο οργανισμό, ώστε τα έντονα ψυχικά συναισθήματα (έλλειψη ελευθερίας, ύπαρξη παθών και εγωισμού) να αποφορτίζονται σε σωματικό επίπεδο, τότε είναι βέβαιον ότι, αντιστοίχως, οποιαδήποτε παρέμβαση στα υπόλοιπα συστήματα του ανθρώπινου οργανισμού, θα μπορούσε να ενισχύσει, να μειώσει ή να καταργήσει αυτή την ψυχική αποφόρτιση, ανάλογα με το είδος της. Σε αυτό ακριβώς το κρίσιμο σημείο θα έπρεπε η συμβατική ιατρική να είναι πιο προσεκτική στη διαφύλαξη των ποιοτικών ψυχικών παραμέτρων των ασθενών, αλλά αυτό θα μπορούσε να γίνει μόνο με την ενοποιημένη σκέψη περί της ανθρώπινης ύπαρξης ως «Όλον» και όχι με την ασύνδετη θεραπευτική παρέμβαση ανά όργανο ή ανά σύστημα. Αντιθέτως στην Ομοιοπαθητική Ιατρική επιχειρείται η ενίσχυση της όμοιας προσπάθειας που κάνει αγωνιωδώς ο οργανισμός να επιβιώσει, πρωτίστως ως ανώτερο πνευματικό ον και δευτερευόντως ως σώμα.

 

 

 

 

 

Με πράσινο χρώμα η Ομοιοπαθητική και με κόκκινο η συμβατική Ιατρική παρέμβαση. Σχήμα 1

πραγματικής διάστασης του ανθρώπινου οργανισμού ως ψυχο-σωματική οντότητα. Μερικές είναι οι πιο κάτω:

  • Ο οργανισμός προσπαθεί να αποσυμπιέσει την ένταση από διανοητικό και συναισθηματικό επίπεδο, προς το σωματικό.
  • Η Ομοιοπαθητική θεραπευτική κρίση στην έναρξη της θεραπείας είναι ένδειξη της κινητοποίησης του οργανισμού προς τη σωστή κατεύθυνση.
  • Η ύπαρξη ψυχικών διαταραχών ύστερα από χημική παρέμβαση στο σωματικό επίπεδο, είναι αποτέλεσμα αναίρεσης της αυτό- θεραπευτικής προσπάθειας του οργανισμού που έχει εν τη γενέσει του.
  • Η αυτό-θεραπευτική προσπάθεια του οργανισμού έχει σαν πρωταρχικό στόχο την διανοητική θεραπεία - αποκατάσταση και μετά τη σωματική.

Για να γίνουν πληρέστερα κατανοητές οι εξατομικευμένες αντιδράσεις του κάθε οργανισμού σε έναν νοσογόνο παράγοντα, θα πρέπει επίσης να ενταχθούν στα όσα μέχρι τώρα αναφέραμε 1) ο νόμος του Hering , δηλαδή η κατεύθυνση της θεραπείας του οργανισμού και της Ομοιοπαθητικής από τους πιο ευαίσθητους και λιγότερο αναπλάσιμους ιστούς (Κεντρικό Νευρικό Σύστημα, ανοσοποιητικό), προς τους λιγότερο ευαίσθητους και περισσότερο αναπλάσιμους ιστούς (μυοσκελετικό, δέρμα) 2) κυρίως δε η θεωρία των επιπέδων υγείας του ανθρώπινου οργανισμού του Γεωργίου Βυθούλκα (περιοδικό Ομοιοπαθητική Ιατρική, τεύχος 33), σύμφωνα με την οποία όσο πιο υψηλό είναι το επίπεδο υγείας ενός οργανισμού, τόσο πιο άμεση και χαρακτηριστική (προκύπτει καθαρή εικόνα ομοιοπαθητικού φαρμάκου) είναι η αντίδραση σε ένα νοσογόνο παράγοντα. Σχήματα.

Ιδιοσυγκρασία της παθολογίας

Εάν θα έπρεπε με μία εκλαϊκευμένη πρόταση να συνοψίσουμε τα παραπάνω θε λέγαμε ότι: «Ύστερα από την επίδραση νοσογόνων παραγόντων, η απομάκρυνση από την ελευθερία του νου, της ψυχής και του σώματος που εν υγεία κατέχει δυνητικά ο άνθρωπος από τη σύλληψη του, μεταβάλλει αντιστοίχως τις ορμόνες και την άμυνά του, συνιστώντας μία νέα, επίκτητη ιδιοσυγκρασία (θέση), περισσότερο ή λιγότερο απομακρυσμένη από την φύση του». Έτσι ο Ομοιοπαθητικός ιατρός συνταγογραφεί πάντα επί της «ιδιοσυγκρασίας της παθολογίας» με όλες τις προεκτάσεις σε ορμονικό, μεταβολικό, και ανοσολογικό επίπεδο.

Από την ανάλυση των περιστατικών του ιατρείου καθίσταται έκδηλο ότι εάν η εκτροπή από τη φύση και η εγκατάσταση της επίκτητης ιδιοσυγκρασίας, έχει γίνει ενωρίς σε πολύ μικρή ηλικία, τότε ο ασθενής, ο ίδιος και οι οικείοι του, την εκλαμβάνουν ως υπάρχουσα προσωπικότητα ή νοσηρότητα από πάντα.

Μερικά ενδεικτικά πραγματικά περιστατικά

1. Ζήλεια- Αμυγδαλίτιδες-Πρόωρη ήβη

«Η Φαίδρα πάντα ζήλευε υπερβολικά από μικρή», λένε οι γονείς ενός οκτάχρονου κοριτσιού με πρόωρη ήβη. Όμως από πότε αλήθεια ζήλευε; Από δύο μηνών, από οκτώ μηνών, από δύο ετών; Η ζήλια στα παιδιά υπάρχει ως φυσικό στοιχείο της συναισθηματικής τους ωρίμανσης, αλλά τότε δεν εκδηλώνεται υπερβολικά ούτε και συνταγογραφείται. Η επιμονή της ερώτησης στο ιατρείο, οδηγεί τους γονείς να συνειδητοποιήσουν ότι η Φαίδρα άλλαξε ιδιοσυγκρασία, και ένα φυσιολογικό μέχρι τότε συναίσθημα, έγινε υπερβολικό, έκδηλο, συνιστώντας παθολογία προς συνταγογράφηση, ύστερα από την αμυγδαλεκτομή στα πεντέμισι χρόνια της. Μέχρι τότε οι υποτροπές αμυγδαλίτιδας, που άρχισαν από τη στιγμή που γεννήθηκε ο αδελφός στα τρία της χρόνια, ήταν το καλύτερο που μπορούσε να κάνει ο οργανισμός του παιδιού για να σωματοποιήσει την αναγκαστική μείωση του ενδιαφέροντος του περιβάλλοντος προς αυτό. Μεταφορικά θα λέγαμε ότι ο οργανισμός συνθηκολόγησε με τον στρεπτόκοκκο, προκειμένου να διατηρηθεί η ψυχο-διανοητική ισορροπία του. Η καίρια παρέμβαση του Ομοιοπαθητικού φαρμάκου σε εκείνο το σημείο θα απέτρεπε όλα τα υπόλοιπα. Όμως οι συνεχείς αντιβιώσεις κατέστησαν το βακτηρίδιο ανθεκτικό, και μέσα σε δύο χρόνια η αμυγδαλεκτομή ήταν μονόδρομος για τη κλασσική Ιατρική. Ο χειρουργός ωτο-ρινο-λαρυγγολόγος έχει μείνει με την εντύπωση ότι θεράπευσε ένα ακόμη περιστατικό. Ποτέ δεν έμαθε ότι τώρα το περιστατικό το παρακολουθεί παιδο-ενδοκρινολόγος για μία ραγδαίως εξελισσόμενη πρόωρη ήβη και παιδο-ψυχολόγος για την υπερβολική, έκτοτε, έκφραση ζήλιας.

2. Τιμωρία -Υπερκινητικότητα- Φοβίες

Η μικρή Αποστολία προσήλθε στο ιατρείο συνοδευόμενη από τους γονείς της. Όταν μπήκαν στην αίθουσα εξέτασης βρέθηκα μπροστά σε μία μικρή δεσποινίδα τεσσάρων ετών η οποία προπορευόταν των γονέων της. Με χαρακτηριστική άνεση και σκέρτσο ηθοποιού, προχώρησε και έκατσε στο σαλόνι προτρέποντας τους γονείς να κάνουν το ίδιο. Ήταν ντυμένη από την κορφή ως τα νύχια στα κόκκινα. Κόκκινα ρούχα, κόκκινα παπούτσια και κόκκινες κάλτσες. Όταν ήρθε η ώρα να μπουν στον εξεταστικό χώρο η σκηνή επαναλήφθηκε. Η Αποστολία έτρεξε πρώτη να μπει, αφού με κοίταξε και μου χαμογέλασε χαμηλώνοντας τα μάτια, αλλά με έντονη θηλυκότητα που δεν είχα ξαναδεί σε παιδί της ηλικίας της. Την ώρα που πρώτη καθόταν στην πολυθρόνα, φώναξε στον πατέρα της : « Κάτσε εδώ δίπλα Γιωργάκη». Όταν όμως ο πατέρας επιχείρησε να κάτσει στην διπλανή πολυθρόνα, εκείνη πετάχτηκε, του πήρε τη θέση και γέλασε περιπαιχτικά για το κατόρθωμά της. Η μικρή Κοκκινοσκουφίτσα άνοιγε τα χαρτιά της ιδιοσυγκρασίας της. Την ώρα που έγραφα στον υπολογιστή τα τυπικά στοιχεία , όνομα, διεύθυνση κτλ, ρώτησα αδιάφορα: « Εσείς διαλέγετε τα ρούχα του παιδιού ή η Αποστολία μόνη της;» Η απάντηση ήρθε άμεσα από την έκπληκτη για την ερώτηση μητέρα: « Γιατρέ έρχεται μαζί στα ψώνια και επιλέγει μόνη της τα ρούχα. Τις περισσότερες φορές διαλέγει κόκκινα χρώματα. Έχουμε μία ντουλάπα γεμάτη με δαύτα».

Ο λόγος για τον οποίο οι γονείς έφεραν την Αποστολία ήταν κάποια στοιχεία της συμπεριφοράς της που είχαν επιταθεί τελευταία και τους ανησύχησαν. Το πρώτο, και κυριότερο κατά αυτούς, ήταν ένας φόβος που εκδήλωνε η Αποστολία όταν την πλησίαζαν άλλα παιδιά. Αυτό εκδηλωνόταν έντονα στην παιδική χαρά όπου ήθελε να είναι μόνη της σε κάθε ένα από τα παιγνίδια στα οποία συνήθως ανεβαίνουν πολλά παιδιά μαζί. Ένα άλλο στοιχείο που ανέφεραν οι γονείς ήταν η υπερευαισθησία στο θόρυβο. Η Αποστολία έδειχνε εύκολα να ενοχλείται με κάθε είδους έντονο θόρυβο εκτός από την μουσική που αντιθέτως της άρεσε δυνατά. Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης μάλιστα, ακούστηκε επίμονα η κόρνα ενός αυτοκινήτου –πράγμα όχι παράξενο για τα Ελληνικά δεδομένα- και η Αποστολία έδειξε εξαιρετικά ενοχλημένη και φώναξε: « Σταμάτα βρε βλάκα επιτέλους». Επίσης το τελευταίο διάστημα ήταν πολύ περισσότερο υπερκινητική από ότι συνήθως. Στην αναμενόμενη ερώτηση ποια ήταν η σχέση της με τον χορό, οι γονείς ήταν κατηγορηματικοί. Χόρευε συνέχεια μέσα στο σπίτι και ιδιαίτερα με τραγούδια που είχαν έντονο ρυθμό. Για μεγάλο μάλιστα μέρος της ημέρας περπατούσε στις μύτες όπως οι μπαλαρίνες. Η Αποστολία είχε μεγάλη δυσκολία να δεχθεί τους κανόνες του σπιτιού που προσπαθούσαν να επιβάλλουν οι γονείς της. Οι ίδιοι απέφευγαν να δίνουν εντολές για ότι ήθελαν να γίνει, διότι το κοριτσάκι αντιδρούσε ειδικά σε οτιδήποτε φαινόταν ότι έχει την μορφή κανόνα στο σπίτι. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν το ωράριο του φαγητού και του ύπνου. Όταν ρώτησα τους γονείς πόσο καιρό παρατήρησαν τα στοιχεία αυτά, εκείνοι απάντησαν ότι από μικρότερη ηλικία, δύο ετών περίπου, είχε παρουσιάσει τέτοια στοιχεία συμπεριφοράς, αλλά τους τελευταίους μήνες είχαν επιταθεί σημαντικά. Kυρίως δε το στοιχείο που τους κινητοποίησε περισσότερο ήταν αυτό του φόβου όταν την πλησίαζαν άλλα παιδιά. Ήταν φανερό ότι η μικρή Αποστολία χρειαζόταν το ομοιοπαθητικό της φάρμακο εδώ και πολύ καιρό. Όμως η κινητοποίηση των γονέων εκδηλώθηκε όταν ένα χαρακτηριστικό της μέχρι τότε ιδιοσυγκρασίας της άρχισε να γίνεται εμπόδιο στην ομαλή κοινωνικοποίησή της. Η Αποστολία ήταν το μοναδικό παιδί της οικογένειας. Έτσι τα πρώτα χρόνια της ζωής της, ζώντας μέσα στην ασφάλεια του σπιτιού, το σύμπτωμα του φόβου της προσέγγισης δεν είχε εκδηλωθεί. Αυτό έγινε αντιληπτό και μεταβλήθηκε σε σύμπτωμα όταν το κοριτσάκι έπρεπε πια να συμμετάσχει σε ομαδικά παιγνίδια. Είναι σημείο άξιο παρατήρησης το γεγονός ότι άλλα σημεία, όπως για παράδειγμα το ότι η Αποστολία αναφερόταν στους γονείς της με τα μικρά και ενίοτε με τα υποκοριστικά τους ονόματα, δεν είχε κινητοποιήσει νωρίτερα τους γονείς.

Έχω δει πολλές πολλά μικρά κορίτσια να βρίσκονται στην κατάσταση Tarentula . Όπως κάθε φορά, έτσι και στην περίπτωση της Αποστολία με απασχόλησε το ίδιο ερώτημα. Γεννήθηκε το κοριτσάκι με την ιδιοσυγκρασία της Tarentula ή αυτή εγκαταστάθηκε σε κάποια χρονική στιγμή της ζωής της; Και αν ναι πότε; Πότε ακριβώς εμφανίστηκαν τα χαρακτηριστικά εκείνα συμπτώματα και σημεία που εξέτρεψαν μία κατά συνθήκη φυσιολογική παιδική συμπεριφορά και την οδήγησαν να εκφράζεται με παθολογικές αιχμές που συνιστούν όμοιο πάθος με το Proving της Tarentula Hispanica ; Για να προσεγγίσω ορθότερα το θέμα, έψαξα με μεγάλη προσοχή να βρω τα κοινά κοινωνικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά της ζωής των ασθενών που θεραπεύτηκαν με την χορήγηση του συγκεκριμένου φαρμάκου.

Σε πολλές γυναίκες που από το θεραπευτικό αποτέλεσμα επιβεβαιώθηκε ότι αυτό ήταν το κατάλληλο φάρμακο, βρήκα ένα κοινό χαρακτηριστικό στη ζωή τους που ενώ στην αρχή φαινόταν τυχαίο, στη συνέχεια συνειδητοποίησα ότι είχε παίξει σημαντικό ρόλο στην εγκαθίδρυση της κατάστασης των ασθενών. Το κοινό αυτό γνώρισμα ήταν η ύπαρξη ενός κηδεμόνα, συχνά μίας μητριαρχικής μητέρας ή γιαγιάς που τιμωρεί ή τιμωρούσε ασυστόλως . Πράγματι η Tarentula καταγράφεται στη σχετική ρούμπρικα στο Synthesis : Ailments from punishment .

Θα ήθελα στο σημείο αυτό να τονίσω, ότι σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να συνταγογραφεί ο Ομοιοπαθητικός ιατρός με μεμονωμένα κριτήρια τέτοιου τύπου. Ακόμα περισσότερο δεν εννοώ ότι όλα τα κορίτσια κάθε μητριαρχικής μητέρας θα χρειαστούν σίγουρα Tarentula σε κάποια φάση της ζωής τους. Τέτοιοι δογματισμοί και λογικοφανείς εξηγήσεις βλάπτουν το επιστημονικό υπόβαθρο της Ομοιοπαθητικής. Πολλές φορές παρατηρήσεις τέτοιου τύπου που αναφέρθηκαν από κάποιους προσεκτικούς συγγραφείς σαν στατιστικά σημαντικές, μετατράπηκαν σε δόγματα από άλλους συγγραφείς οι οποίοι συνηθίζουν να χτίζουν δίπλα και όχι πάνω στο επιστημονικό υπόβαθρο της Ομοιοπαθητικής Ιατρικής. Η συνταγογράφηση πρέπει πάντα να ακολουθεί τους νόμους όπως αυτοί εκφράζονται μέσα από το Organon , και πρέπει πάντα να στηρίζεται στην μέγιστη ομοιότητα των συμπτωμάτων και σημείων του ασθενούς τη στιγμή της λήψης ιστορικού με αυτά που καταγράφηκαν κατά τη διάρκεια των provings ή Homeopathic Pathogenetic Trials όπως είναι ο πιο ενδεδειγμένος επιστημονικός όρος. Η καταγραφή αυτής της παρατήρησης, στο βαθμό που είναι στατιστικά σημαντική, ίσως συμβάλλει στην περαιτέρω διερεύνηση του ερωτήματος των πολύπλευρων παραμέτρων που συμβάλλουν στην εγκαθίδρυση της Ομοιοπαθητικής εικόνας που θεωρούμε ιδιοσυγκρασιακή.

Για να επιστρέψουμε στην Αποστολία, η εγκατάσταση της ιδιοσυγκρασίας της Tarentula φαινόταν να σχετίζεται χρονικά με την επαναφορά της μητέρας της στην εργασία της και την καθημερινή πλέον επαφή με μία γιαγιά που ήταν υπερβολικά σκληρή στις τιμωρίες της ακόμα και για ελάχιστες απροσεξίες στο σπίτι.

Η συνταγογράφηση της Tarentula , έφερε αμέσως καρπούς. Η κοινωνική φοβία, η υπερευαισθησία στους ήχους, η υπερκινητικότητα, η σχεδόν προκλητική συμπεριφορά, ακόμα και τα χρώματα στα ρούχα σταδιακά άλλαξαν, αμβλύνθηκαν εξαφανίστηκαν, δίνοντας τη θέση τους σε συνεχείς ωτίτιδες που έκανε παλιά το παιδί ως βρέφος. Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι ότι ύστερα από την επιτυχή αντιμετώπιση των λοιμώξεων με Ομοιοπαθητική θεραπεία, η Αποστολία άλλαξε οριστικά και αμετάκλητα όλη της την επίκτητη «ιδιοσυγκρασία της παθολογίας» της Tarentula . Για πρώτη φορά άρχισε να γίνεται τρυφερή με τους γονείς της, να ενδιαφέρεται για την υγεία τους και να συμπάσχει μαζί τους, να αναζητά απαντήσεις σε ερωτήματα για τα παιδιά των φαναριών, και να δακρύζει στην προσευχή της για αυτά. Οι γονείς γνώριζαν ένα παιδί που δεν το ήξεραν ότι υπήρχε σε αυτή του τη διάσταση. Το παιδί εξέφραζε μία ιδιοσυγκρασία Phosphorus , που ήταν ουσιαστικά πιο κοντά στη φύση του, μόνο που οι γονείς δεν είχαν την ευκαιρία να τη γνωρίσουν ποτέ, λόγω της ψυχικής εκτροπής από τις συνεχείς τιμωρίες που έγινε σε πολύ μικρή ηλικία . Η Ομοιοπαθητική θεραπεία έδωσε στην Αποστολία ξανά πίσω τη φύση της σε διανοητικό και συναισθηματικό επίπεδο.

Σημ : Από Ομοιοπαθητικής πλευράς ενδιαφέρον είναι ότι η ανάγκη για κρύο νερό και κάποιες ρινορραγίες, που είναι δύο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του Phosphorus , υπήρχαν από το πρώτο ιστορικό, ενώ κανένα άλλο στοιχείο από πλευράς ψυχικής ή μεταβολικής δεν ταίριαζε με το Phos .

Σχήμα 2. Η αυτοπροσωπογραφία της Αποστολίας, φυσικά σε κόκκινο χρώμα.

3. Αίσθημα απαξίωσης-Αραιομηνόρροια- Καθ' έξιν αποβολές.

Η Κατερίνα είχε φέρει παλαιότερα στο ιατρείο το τετράχρονο κοριτσάκι της για να αποφύγει τη συχνή χρήση αντιβιοτικών στις λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού που την ταλαιπωρούσαν. Πράγματι αυτό επετεύχθη με μία δόση Thuja 1 M .

Τώρα ήταν η σειρά της να κάτσει στη θέση του ασθενούς. Ο λόγος ήταν οι επίμονοι πόνοι στη οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής της στήλης, λόγω αναφερόμενης απουσίας μεσοσπονδυλίου δίσκου μεταξύ Ο4 και Ο5.

Η Κατερίνα ήταν μία υψηλή νευρώδης γυναίκα ηλικίας 38 ετών. Ήταν μελαχρινή με μακριές ευθείες γραμμές προσώπου και μεγάλη μύτη. Από τις πρώτες ήδη επισκέψεις για τη κόρη της, μου είχε κάνει εντύπωση ο τρόπος με τον οποίο μιλούσε στο παιδί. Δεν ήταν εμφανώς κατακριτέος, η Κατερίνα εξάλλου ήταν γυναίκα υψηλού μορφωτικού επιπέδου και σίγουρα υψηλής ευφυΐας. Δεν φώναζε, ούτε έβριζε, τουλάχιστον όχι μπροστά μου στο ιατρείο. Όμως υπήρχε ένα άλλο χαρακτηριστικό γνώρισμα στον τρόπο που απαντούσε ή που απευθυνόταν στο παιδί της, το οποίο αντανακλούσε σαφώς στη χροιά της φωνής της.

Η Κατερίνα εξέφραζε μέσα από τον τρόπο επικοινωνίας με την κόρη της, μία συνεχή απαξίωση έναντι αυτής. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα η χροιά της φωνής της να είναι άχρωμη, ακυμάτιστη, συχνά απότομη, χωρίς το αναμενόμενο μητρικό συναίσθημα. Θα μπορούσε κανείς, χαρακτηρίζοντας τον τρόπο με τον οποίο μιλούσε, να χρησιμοποιήσει τον ψυχιατρικό όρο περί διπλού μηνύματος, αφού η συγκαταβατικότητα ή η ανεκτικότητα των νοημάτων των λόγων της, ήταν αντίθετη με την ενόχληση και την ευερεθιστότητα που διαφαινόταν από τον τρόπο της εκφοράς του λόγου και την συνολική της έκφραση. Όταν για παράδειγμα το γλυκύτατο και χαριτωμένο τετράχρονο κοριτσάκι της, της έδειξε όλο χαρά το σκίτσο που έκανε στο ιατρείο, η Κατερίνα της απάντησε : «Πολύ ωραίο, κάτσε τώρα ήσυχα». Αν δεν άκουγε κανείς τα λόγια της, αλλά έβλεπε την έκφρασή της, θα έπαιρνε το μήνυμα της ενόχλησης που αισθάνθηκε, για μία τόσο τρυφερή και χαρούμενη για μία μητέρα, σκηνή, αλλά και την απαξίωση για το επίτευγμα του μικρού κοριτσιού. Το μη λεκτικό μήνυμα της έκφρασής της, ήταν το αντίθετο από το λεκτικό και βέβαια το πρώτο είναι αυτό που αισθάνθηκε βαθύτερα το παιδί.

Κάπως έτσι ήταν η επικοινωνία μητέρας-κόρης σε όλες τις συνεντεύξεις που προηγήθηκαν ή ακολούθησαν. Το πολιτισμικό επίπεδο της Κατερίνας δεν της επέτρεπε προφανώς να εκφραστεί λεκτικά απρεπώς στο παιδί, αλλά όλη της η συμπεριφορά εξέφραζε μία εμφανή δυσφορία για αυτό. Σε εμένα το μήνυμα που έφτανε ήταν η απαξίωση. Εμβαθύνοντας στη σκέψη μου και με την εμπειρία αντιστοίχων περιστατικών, πιστεύω ότι η απαξίωση αυτή αφορά την παιδικότητα γενικά, αλλά ιδίως τη θηλυκότητα και τη χάρη των μικρών κοριτσιών τους. Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα αυτό όχι αβίαστα, αφού η ίδια αίσθηση μου είχε δημιουργηθεί σε πολλά παρόμοια περιστατικά, εξετάζοντας μητέρες με τα παιδιά τους, από την αρχή του ιστορικού, πριν να επιβεβαιωθεί η διάγνωση της Sepia , από τα υπόλοιπα στοιχεία του ιστορικού και κυρίως από την θεραπεία που ακολούθησε. Μάλιστα σε μία συζήτηση με μία συνάδελφο Ομοιοπαθητικό ιατρό, είχα ονομάσει την έκφραση με την οποία οι μητέρες Sepia , απευθύνεται στα κοριτσάκια τους ως «ξινή», χαρακτηρισμό που νομίζω ότι ταιριάζει αρκετά. Πράγματι στη ρούμπρικα στο Synthesis : Ailments from being scorned , η Sepia αναφέρεται. Θα επανέλθουμε όμως στην ανάλυση προσπαθώντας να προσεγγίσουμε τα αίτια εγκατάστασης της ιδιοσυγκρασίας Sepia , και άρα της νευρο-ορμονικής κατάστασης που ομοιάζει με αυτήν και που δημιουργεί το μελάνι της σουπιάς, αφού παραθέσω μερικά συγκλονιστικά στοιχεία από το ιστορικό της Κατερίνας.

Η εμμηναρχή της Κατερίνας είχε έρθει στα δέκα επτά χρόνια της! Επίσης είχε ελάχιστα αναπτυγμένους μαστούς, όπως και η πλειοψηφία των γυναικών που ανέπτυξαν την ιδιοσυγκρασία τύπου Sepia από μικρή ηλικία. Στο ιστορικό της είχε έξι αποβολές, εκ των οποίων τις τρεις τις εξηγούσε από άσκηση βίας από τον πρώην σύζυγό της. Επίσης είχε μία παλίνδρομο κύηση και μία πρόωρη κύηση που οδήγησε στη γέννηση του κοριτσιού της στις αρχές του όγδοου μήνα κύησης. Πραγματικά ένα βαρύ ιστορικό για μία νέα κοπέλα, ένα ιστορικό με σαφείς ενδείξεις ορμονικής διαταραχής. Το ιστορικό των συνολικά επτά αποτυχημένων κυήσεων, αναιρούσε βεβαίως την πιθανότητα να έχει επιδράσει εξωγενής παράγοντας, η βία εν προκειμένω, που να οδήγησε σε αυτές. Η πλήρης λήψη του ιστορικού αποκάλυψε πάρα πολλά άλλα μεταβολικά και σωματικά συμπτώματα που ανήκουν στην παθολογία της Sepia .

Έχοντας προβληματιστεί επί σειρά ετών για τους λόγους εγκατάστασης των ιδιοσυγκρασιών σε νευρο-ενδοκρινο-ανοσολογικό επίπεδο, μία τέτοια καθαρή και ενδογενή- τουλάχιστον από προεφηβική ηλικία- περίπτωση Sepia , ήταν ιδανική για ενδελεχή διερεύνηση. Χωρίς πολλές λεπτομέρειες, θα αναφέρω ότι όταν η Κατερίνα ρωτήθηκε στο ιστορικό για την παιδική της ηλικία, και τις οικογενειακές της σχέσεις, μου ανέφερε σχεδόν αυθόρμητα, ότι όσο θυμάται τον εαυτό της, θυμάται την μητέρα της να την απαξιώνει συνεχώς, να θαυμάζει και να υπεραγαπά τον μεγαλύτερο αδελφό της και να απαξιώνει σε κάθε ευκαιρία την ίδια. Η Κατερίνα συμπεριφερόταν πάντα σαν αγοροκόριτσο. Μου ανέφερε ότι ο πατέρας της την έδειρε για να αναγκαστεί να φορέσει φούστα για να πάει στην εκκλησία. Έπαιζε πολύ συχνά ποδόσφαιρό, ενώ είχε από μικρή πάθος για τη κολύμβηση, άθληση που ασκούσε και τώρα καθημερινά επί τρίωρο! Είχε επίσης προχωρήσει αρκετά στις πολεμικές τέχνες. Μου εκμυστηρεύτηκε επίσης, ότι αμέσως μετά τον τοκετό όταν έμαθε ότι έκανε κορίτσι, αισθάνθηκε μία απέραντη δυστυχία και δεν ήθελε να δει το μωρό για ώρες. Με βουρκωμένα μάτια μου ανέφερε ότι όλη της η παιδική ηλικία χαρακτηρίστηκε από το αίσθημα απόρριψης που ένιωθε από τη μητέρα, συγκριτικά πάντα με τον αδελφό της.

Είναι δυνατόν η αίσθηση απόρριψης και απαξίωσης από τη μητέρα, και προτίμησης της τελευταίας στο αγόρι, να οδήγησε την Κατερίνα να έχει μία βαθιά υποσυνείδητη επιθυμία να ήταν και εκείνη αγόρι, για να κερδίσει έτσι την αγάπη της μητέρας; Και εάν ναι, ακολούθησαν οι ορμόνες της μία πορεία δυσλειτουργική για τη φύση της, εκφράζοντας αυτή την υποσυνείδητη επιθυμία, και κάνοντάς της να διαδράμει μία «εξανδροποιημένη» πορεία στη ζωή, με τις αντίστοιχες κλινικές εκδηλώσεις των αποβολών; Ακόμα θα μπορούσε η δική της απαξιωτική συμπεριφορά απέναντι στο κοριτσάκι της, να οδηγήσει το παιδί, τύπου Thuja , να αλλάξει ιδιοσυγκρασία και να χρειαστεί επίσης Sepia στην εφηβεία της. Ή μήπως η επιτυχημένη, με εμφανή θεραπευτικά αποτελέσματα, συνταγογράφιση της Thuja στο παιδί, μπορεί να αποτρέψει μία αναμενόμενη νευρο-ορμονική αλλαγή που θα οδηγούσε στην εικόνα της Sepia σε μεταγενέστερη ηλικία; Πάντως στη περίπτωση της Κατερίνας η Ομοιοπαθητική θεραπεία συνετέλεσε καθοριστικά στην συνολική ενδοκρινολογική της ισορροπία. Τέσσερα χρόνια μετά, από την πρώτη μας συνάντηση, έχει και ένα δεύτερο παιδάκι που το θέλησε έντονα, συνελήφθη και γεννήθηκε φυσιολογικά, ενώ το ορμονικό της προφίλ είναι πολύ ικανοποιητικό.

Αντί επιλόγου

Η πιθανότητα ένα έντονο και συνεχές συναίσθημα να μεταφράζεται σε συγκεκριμένα επίπεδα νευρο-ορμονών και ως εκ τούτου να επιφέρει μία σημαντική αλλαγή στην ορμονική ισορροπία του οργανισμού, είναι ισχυρή. Θα μπορούσε δε να αποδειχθεί μόνο με μία βαθιά τομή στην Ιατρική σκέψη η οποία θα επιχειρούσε να ενοποιήσει όλα τα διάσπαρτα και ασύνδετα στοιχεία της ιατρικής έρευνας, βιοχημικά, νευροχημικά, νευροομονικά, παθοφυσιολογικά ,κλινικά επιδημιολογικά. Για μία ακόμα φορά είμαι υποχρεωμένος να αναφέρω ότι ο Ομοιοπαθητικός ιατρός δεν είναι ψυχαναλυτής και δεν πρέπει να υπεισέρχεται σε αναλύσεις που αφορούν στοιχεία του ασυνειδήτου καθώς και σε αντίστοιχες ερμηνείες. Από τη στιγμή που τα Ομοιοπαθητικά παθογενετικά πειράματα – provings , αφορούν την καταγραφή συνειδητών συμπτωμάτων των ανθρώπων που συμμετέχουν στο πείραμα, δεν είναι δυνατόν η συνταγογράφηση του ομοιοπαθητικού φαρμάκου, να βασίζεται σε αυτά που πιθανόν να ονομάζονται ασυνείδητα στοιχεία αυτού.

Σημ. για τους Ομοιοπαθητικούς ιατρούς. Αυτός είναι και ένας βασικός λόγος διαφωνίας με ερμηνείες τύπου Sankaran .

Τα ερωτήματα που προκύπτουν από την προσέγγιση του άρθρου περί της απομάκρυνσης του οργανισμού από τη φύση και από την ελευθερία του σε συναισθηματικό και διανοητικό επίπεδο και την εγκαθίδρυση μίας επίκτητης ιδιοσυγκρασίας είναι πολύ σημαντικά, εμπίπτουν δε στα πλαίσια της βαθύτερης και σοβαρότερης διερεύνησης του θέματος υγεία-νόσος-θεραπεία. Μίας διερεύνησης, στην οποία η Ομοιοπαθητική Ιατρική, μπορεί να προσφέρει πολύτιμες πληροφορίες, που δεν εξαντλούνται στο επίπεδο της καταγραφής συμπτωμάτων και νοσολογικών οντοτήτων. Αντίθετα οι προσφερόμενες πληροφορίες εμβαθύνουν αφενός στην ολιστική (νευρο-ενδικρινο-ανοσολογική) προσέγγιση της νόσου και της θεραπείας, καθώς επίσης και στο ίδιο το φαινόμενο της σχέσης των επιμέρους μερών της ανθρώπινης ύπαρξης (πνεύμα-διανόηση-συναίσθημα-σώμα) με το όλον, αλλά και της σχέσης των ανθρώπων μεταξύ τους . Για όποιον ιατρό ή ασθενή προσεγγίσει σε βάθος, αλλά και με «ελευθερία» την Κλασσική Ομοιοπαθητική σε θεωρία και πράξη, του επιφυλάσσει θησαυρούς αλήθειας.

Σημ: Τα ονόματα και κάποια χαρακτηριστικά στοιχεία των ασθενών, έχουν αλλάξει για λόγους διατήρησης του απορρήτου, χωρίς να μεταβληθεί στο ελάχιστο η ουσία και η αξία των πληροφοριών. Οι παρατηρήσεις του ιατρείου που αναφέρονται, έχουν μία στατιστική σημαντικότητα και είναι ιδωμένες πάντα υπό το ορθολογιστικό πρίσμα που πρέπει να διέπει τις θετικές επιστήμες. Υπερβαίνουν όμως την μηχανιστική άποψη της συμβατικής Ιατρικής περί της έννοιας της υγείας και της νόσου, όπως αλώστε η θεωρία και οι νόμοι της Κλασσικής Ομοιοπαθητικής Επιστήμης απαιτεί.

Σπύρος Α. Κυβέλλος
Ιατρός Ομοιοπαθητικός
Γ.Γ. Έρευνας Διεθνούς Ακαδημίας Κλασσικής Ομοιοπαθητικής

© Σπύρος Α. Κυβέλλος Ιατρός Ομοιοπαθητικός,powered by: design obsession