Samuel Hahnemann

Ο Δρ Samuel Christian Frederic Hahnemann δημιούργησε τις βασικές αρχές της ομοιοπαθητικής από τις Ελληνικές λέξεις "όμοιο" και "πάθος".

Ιπποκράτης ο Κώος

Ο Ιπποκράτης (Κως 460 π.Χ. - Λάρισα 377 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας γιατρός και θεωρείται ο πατέρας της σύγχρονης ιατρικής σε αναγνώριση της συνεισφοράς του στο πεδίο της ιατρικής επιστήμης ως ο ιδρυτής της Ιπποκρατικής Ιατρικής Σχολής. Ο Ιπποκράτης είναι ο θεμελιωτής της ορθολογικής ιατρικής που κατόρθωσε να την απαλλάξει από τα μεταφυσικά στοιχεία, τις προλήψεις, τις προκαταλήψεις. Πέτυχε το αρμονικό συνταίριασμα της ανθρωποκεντρικής επιστήμης με την ιατρική τέχνη και το φιλοσοφικό στοχασμό, ταυτίζοντας την επαγγελματική της άσκηση με τις ηθικοδεοντολογικές αρχές και τις ουμανιστικές αξίες.

 
 

 

Ιπποκράτης ο Κώος

Ο Ιπποκράτης δεν είναι μόνο ο θεμελιωτής της Ιατρικής, αλλά και βαθύς φιλόσοφος και ανθρωπιστής.

Σάμουελ Χάνεμαν

Ο Κρίστιαν Φρίντριχ Σάμουελ Χάνεμαν (Christian Friedrich Samuel Hahnemann, (10 Απριλίου 1755 – 2 Ιουλίου 1843) ήταν Γερμανός ιατρός, γνωστός ως ιδρυτής της ομοιοπαθητικής. Οι έρευνές του οδήγησαν τελικά στη θεμελιώδη αρχή της ομοιοπαθητικής, σύμφωνα με την οποία «τα όμοια θεραπεύουν τα όμοια» (λατ. similia similibus curantur), προτείνοντας πως οι ασθένειες θεραπεύονται με τη χορήγηση φαρμάκων που όταν χορηγούνται σε υγιείς οργανισμούς προκαλούν τα ίδια συμπτώματα με αυτά των ασθενειών.
Γνωστοποίησε για πρώτη φορά την «αρχή των ομοίων» σε δημοσίευση του 1796.

 
 

Αυτισμός, αναπτυξιακές διαταραχές και Ομοιοπαθητική

15ο Πανελλήνιο Συνέδριο Ομοιοπαθητικής Ιατρικής. 4-6 Δεκεμβρίου 2009

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΔΙΑΛΕΞΗΣ

Η  γεωμετρικά αυξανόμενη επίπτωση του αυτισμού και των διάχυτων αναπτυξιακών διαταραχών στον παιδικό πληθυσμό απασχολεί πλήθος επιστημόνων. Η αύξηση αυτή δεν οφείλεται στην αύξηση των διαγνωστικών κριτηρίων των διαταραχών αυτών.  Νεότερες μελέτες συσχετίζουν μεταβολές στο ανοσολογικό προφίλ των παιδιών με τα παραπάνω σύνδρομα.

Ανιχνεύσιμες μεταβολές, από την δραστηριότητα των κυτταροκτόνων κυττάρων μέχρι και την αλλαγή της φυσιολογικής χλωρίδας του γαστρεντερικού σωλήνα, έρχονται να συσχετιστούν με αναφορές σε έγκυρα ιατρικά περιοδικά περί της βελτίωσης της κλινικής εικόνας των παιδιών με αυτισμό κατά τη διάρκεια επεισοδίων λοιμώξεων και πυρετού.  Πλήθος άλλων μελετών συσχετίζουν την βελτίωση αυτή με διατροφικές θεραπευτικές παρεμβάσεις. 

Όλες αυτές οι ερευνητικές καταγραφές αδυνατούν να συνδυαστούν στα πλαίσια μίας ενοποιημένης θεωρίας της αιτιολογίας και της θεραπείας των συνδρόμων αυτών, διότι λείπει μία ολοκληρωμένη βάση επιστημονικής προσέγγισης της έννοιας της  «υγείας» του παιδικού πληθυσμού. Αυτό το μεγάλο κενό στη βιβλιογραφία έρχεται να καλύψει η Ομοιοπαθητική Ιατρική.  Η έννοια της σωματικής, ψυχικής, διανοητικής, ανοσολογικής και  βιοχημικής υγείας του παιδικού πληθυσμού προσεγγίζεται μέσα από την Ομοιοπαθητική Ιατρική τόσο με τον ορισμό της υγείας, όσο και από τη θεωρία  των επιπέδων υγείας του Καθ.Γ.Βυθούλκα. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον επιστημονικά, ότι τα συμπεράσματα  πολλών νεότερων μελετών  στο θέμα του αυτισμού και των διάχυτων αναπτυξιακών διαταραχών, εντάσσονται και ενδυναμώνουν τη θεωρία αυτή, δίνοντας έτσι και μία πιο συνολική και στέρεα επιστημονική βάση στην θεραπευτική προσέγγιση τους.

Η σύμπτυξη των υπαρχουσών επιστημονικών προσεγγίσεων και μελετών, συμπεριλαμβανομένης της Ομοιοπαθητικής κλινικής εμπειρίας, θα ήταν αρκετή για να αναγνωρίσει ιατρικά τον αυτισμό ως ένα

ιδιότυπο «αυτοάνοσο» νόσημα.

  Πέραν της θεραπευτικής προσέγγισης, που παράλληλα με τις διατροφικές παρεμβάσεις, και στην Ομοιοπαθητική απαιτεί ιδιαίτερη και επίπονη προσπάθεια, με αποτελέσματα που κυμαίνονται σημαντικά ανάλογα με το βάθος της διαταραχής και το επίπεδο υγείας του παιδιού, απαιτείται

άμεσα

η ενοποίηση των παρεχομένων από τη βιβλιογραφία πληροφοριών σε μια ενιαία ιατρική ενότητα και η απορρόφησή τους στην καθημερινή κλινική πράξη με κυρίαρχο στόχο :

την ανακοπή του κύματος αύξησης της επίπτωσης των συνδρόμων  αυτών στον νεαρό πληθυσμό και την μέγιστη δυνατή πρόληψη.  

 

Οι γονείς που έζησαν τα παιδιά τους να «μεταλλάσσονται» συμπεριφεριολογικά και κλινικά  μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα, και αποδόθηκε σε αυτά η διάγνωση «αυτισμός-μόνιμη μη αναστρέψιμη δια βίου βλάβη» χωρίς να τους παρασχεθεί καμία επιστημονική εξήγηση, απαιτούν από την Ιατρική κοινότητα πολύ περισσότερα πέραν της «αγνώστου αιτιολογίας» απάντησης. Η ενοποιημένη προσέγγιση του θέματος της  «ψυχικής-διανοητικής- ανοσολογικής» υγείας του παιδιού, με την συμβολή της Ομοιοπαθητικής Ιατρικής, δίνει μία σαφώς ορθότερη επιστημονική βάση αντιμετώπισης αλλά κυρίως πρόληψης των συνδρόμων αυτών.

© Σπύρος Α. Κυβέλλος Ιατρός Ομοιοπαθητικός,powered by: design obsession