downloads site-map έρευνα επικοινωνία
   
 
   
 

Προτάσεις για τα πρωτόκολλα κλινικών μελετών στην ομοιοπαθητική ιατρική
Οκτώβριος 2003

Στη καθημερινή κλινική πράξη στην Ομοιοπαθητική, ο ιατρός στη πρώτη μηνιαία επίσκεψη του ασθενούς μετά τη χορήγηση του ομοιοπαθητικού φαρμάκου, αναζητεί στοιχεία που να υποδηλώνουν κάποια δράση του. Αυτά τα στοιχεία δεν αφορούν οπωσδήποτε τη βελτίωση των συμπτωμάτων των ασθενών. Τουναντίον διερευνώνται: η πιθανή επιδείνωση του ασθενούς τις πρώτες ημέρες της αγωγής- φαινόμενο θεραπευτικής κρίσης a g gravation -, αξιοσημείωτες αλλαγές σε συμπτώματα στη διανοητική και ψυχική σφαίρα του ασθενούς, που πιθανόν να υπήρχαν στο πρώτο ιστορικό, επανεμφάνιση παλαιότερων προδιαθέσεων ή λοιμώξεων του ασθενούς (π.χ. επανεμφάνιση μίας παλαιάς δερματίτιδας, ή έξαρση έρπητος χειλέων), ή τέλος σημαντικές αξιοσημείωτες αλλαγές στις ιδιαιτερότητες των σωματικών συμπτωμάτων του ασθενούς (π.χ. σε ασθενείς με ημικρανία, συχνά παρατηρείται αλλαγή της εντόπισης και του χαρακτήρα του πόνου). Σε χρόνιες περιπτώσεις κεφαλαλγίας, όπου ο ασθενής έχει λάβει συμβατική αγωγή για μεγάλο χρονικό διάστημα, τα συμπτώματα, σημεία και οι ιδιαιτερότητες αυτών, που θα οδηγήσουν τον Ομοιοπαθητικό ιατρό, στην απόφαση του απόλυτα σωστού-όμοιου φαρμάκου, πιθανόν να έχουν κατασταλεί. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ισχύουν οι πιο κάτω συνθήκες, οι οποίες θα πρέπει να ληφθούν υπόψη στην αξιολόγηση των αποτελεσμάτων. Πρώτον , δεν αναμένεται ο ασθενής αυτός να θεραπευτεί πλήρως με τη χορήγηση ενός και μόνο ομοιοπαθητικού φαρμάκου, αλλά με μία σειρά ομοιοπαθητικών φαρμάκων που θα πρέπει να δοθούν διαδοχικά σε μάκρος χρόνου. Δεύτερον , εάν ο ασθενής εμφανίσει άμεση βελτίωση χωρίς ενδείξεις θεραπευτικής κρίσης, ή επανεμφάνισης παλαιότερων προδιαθέσεων, τότε μπορεί το ομοιοπαθητικό φάρμακο να μην είναι το σωστό-όμοιο, αλλά κάποιο που απλά ανακουφίζει ( palliation ) τον ασθενή χωρίς όμως ουσιαστικά να τον θεραπεύσει. Σε αυτή τη περίπτωση η ανταπόκριση του ασθενούς δεν οφείλεται στο φαινόμενο placebo , αλλά στην κοντινή ομοιότητα και όχι στην απόλυτη ομοιότητα του φαρμάκου με τα συμπτώματα του ασθενούς.

Σε κάθε κλινική μελέτη ενός συμβατικού φαρμάκου, η δράση του υπό εξέταση φαρμάκου σε κυτταρικό και βιοχημικό επίπεδο, έχει μελετηθεί in vitro ή σε πειραματόζωα. Στην Ομοιοπαθητική Ιατρική, οι πειραματικές αποδείξεις των φαρμάκων ( Homeopathic Pathogenetic Trials - Provings ), έχουν γίνει μόνο στους υγιείς εθελοντές που παρουσίασαν ευαισθησία στη συγκεκριμένη φυσική ουσία. Πρόκειται δηλαδή για τους υγιείς εκείνους ανθρώπους, οι οποίοι αφού παρουσιάσουν την εμφάνιση συμπτωμάτων ενδεικτικών της δράσης του συγκεκριμένης ουσίας, αυτό σημαίνει ότι ο οργανισμός τους εμφανίζει ευαισθησία σε αυτή και ως εκ τούτου, θεωρητικά θα μπορούσε το συγκεκριμένο ομοιοπαθητικό φάρμακο να είναι ένα από τα ενδεδειγμένα σε κάποια φάση της ζωής τους, ως ασθενείς. Με τον ίδιο τρόπο, η ανταπόκριση ενός ασθενούς στην Ομοιοπαθητική θεραπεία, εξαρτάται από την ιδιοσυγκρασιακή του ευαισθησία στο συγκεκριμένο φάρμακο τη στιγμή της χορήγησης. Λάθος χορήγηση ομοιοπαθητικού φαρμάκου, μπορεί να σημαίνει:

Α) Χορήγηση απόλυτα λάθους ομοιοπαθητικού φαρμάκου, που ομοιάζει με χορήγηση ανενεργού φαρμάκου και η δράση του ομοιάζει με τη δράση του placebo .

Β) Χορήγηση μετρίως λάθους - similar - ομοιοπαθητικού φαρμάκου, που ομοιάζει με χορήγηση χημικού φαρμάκου, διότι καταστέλλει το σύμπτωμα, χωρίς να διεγείρει την αντίδραση του οργανισμού. Αυτό μεταφραζόμενο σε κλινικό επίπεδο σημαίνει ότι ανακουφίζει τον ασθενή χωρίς να θεραπεύει.

Η στατιστική ανάλυση της μελέτης, δεν θα πρέπει να περιλαμβάνει τη σύγκριση της

Ομοιοπαθητικής θεραπείας γενικά, με το placebo , από τη στιγμή που η χορήγηση λάθος Ομοιοπαθητικού φαρμάκου ομοιάζει με τη δράση του placebo . Θα πρέπει τα περιστατικά, μετά τη λήψη του πρώτου ιστορικού να χωρίζονται από τον Ομοιοπαθητικό Ιατρό σε δύο κατηγορίες : Περιστατικά καθαρής εικόνας φαρμάκου (με σαφή τουλάχιστον 3 key - notes του φαρμάκου), και περιστατικά τροποποιημένης εικόνας φαρμάκου (λιγότερα από 3 key - notes ). Οι δύο αυτές κατηγορίες θα πρέπει να συγκριθούν στο τέλος της μελέτης με το placebo , ανάλογα με το εάν έκαναν aggravation ή επανεμφάνισαν παλαιότερες προδιαθέσεις. Κατά τη διάρκεια της ομοιοπαθητικής θεραπείας, μπορεί ένας ασθενής της ομάδας της τροποποιημένης εικόνας φαρμάκου (λόγω της λήψης πολλών χημικών), ύστερα από τη λήψη του πρώτου ή του δεύτερου ομοιοπαθητικού φαρμάκου, να εμφανίσει καθαρή εικόνα ενός τρίτου φαρμάκου με 3 key - notes , και να μετακινηθεί στην ομάδα καθαρής εικόνας φαρμάκου. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και κατά τη διάρκεια της επανεμφάνισης μίας παλαιότερης προδιάθεσης. Τότε μετά τη χορήγηση του νέου καθαρότερου φαρμάκου, μπορεί να κάνει aggravation . Σε περίπτωση οξέος περιστατικού, απαιτείται η χορήγηση ομοιοπαθητικού φαρμάκου και η αποφυγή χρήσης συμβατικής αγωγής εκτός εάν κινδυνεύει η ζωή του ασθενούς, οπότε και θα βγαίνει από τη μελέτη. Η στατιστική ανάλυση θα πρέπει να περιλαμβάνει τις συγκρίσεις αυτών των μεταβολών στην εικονική και στην πραγματική θεραπεία. Σχηματικά :

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΠΡΩΤΟ FOLLOW - UP ΚΑΙ ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΥΜΒΑΤΙΚΟ ΙΑΤΡΟ- Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΣΕ ΠΟΙΑ ΟΜΑΔΑ ΑΝΗΚΕΙ Ο ΑΣΘΕΝΗΣ

ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΙ : -ΒΕΛΤΙΩΣΗ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟ ΚΛΑΣΣΙΚΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ-ΚΛΙΜΑΚΕΣ ΠΟΝΟΥ

-ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ AGGRAVATION

-ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΗ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΩΝ ΠΡΟΔΙΑΘΕΣΕΩΝ, ΟΞΕΩΝ ΝΟΣΗΜΑΤΩΝ

-ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΑΣΘΕΝΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ Β ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ Α

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΑΥΤΗ Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΜΗΝΙΑΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΕΤΟΣ

ΤΕΛΙΚΗ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ:

  • ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΟΜΑΔΑΣ Α1 ΜΕ ΟΜΑΔΑ Α2
  • ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΟΜΑΔΑΣ Β1 ΜΕ ΟΜΑΔΑ Β2
  • ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ ΣΥΣΧΕΤΙΣΗ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ AGGRAVATION ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΣΤΙΣ 4 ΟΜΑΔΕΣ
  • ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ ΣΥΣΧΕΤΙΣΗ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΗΣ ΟΞΕΩΝ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΣΤΙΣ 4 ΟΜΑΔΕΣ

Με βάση τα παραπάνω δεδομένα πιθανά στατιστικά αποτελέσματα σωστής Ομοιοπαθητικής συνταγογράφησης θα είναι τα παρακάτω:

  • Μεγαλύτερο ποσοστό θεραπείας και σε πιο σύντομο χρονικό διάστημα θα εμφανίσει η ομάδα Α1. To ποσοστό θεραπείας θα είναι στατιστικά σημαντικό σε σχέση με το placebo . Εδώ, όμως, η εμφάνιση του φαινομένου aggravation και της επανεμφάνισης οξέων πιθανά να μην είναι στατιστικά σημαντική σε σύγκριση με το placebo .
  • Μεγαλύτερο ποσοστό aggravation και επανεμφάνισης οξέων θα εμφανίσει η ομάδα Β1. Το ποσοστό αυτό θα είναι μεγαλύτερο από το placebo και από την ομάδα Α1. Εδώ το ποσοστό θεραπείας θα είναι υψηλότερο από το placebo . Το χρονικό διάστημα απαιτούμενης θεραπείας θα είναι μεγαλύτερο από την ομάδα Α1.
  • Το ποσοστό aggravation και επανεμφάνισης οξέων και παλαιότερων προδιαθέσεων θα είναι στατιστικά λιγότερο στις ομάδες Α2 και Β2 από ότι στην ομάδα Β1

Πλεονεκτήματα της μεθόδου

  • Σύγκριση Ομοιοπαθητικής θεραπείας με σαφείς ενδείξεις διέγερσης του οργανισμού με το placebo .
  • Στατιστικά συμπεράσματα που εδραιώνουν τους νόμους της κλασσικής Ομοιοπαθητικής ( aggravation , επανεμφάνιση οξέων και παλαιότερων προδιαθέσεων)
  • Συμπεράσματα που είναι χρήσιμα ακόμα και στην περίπτωση επανειλημμένων κοντινών ( similar ) ή λάθος συνταγογραφήσεων (δεν παρατηρούνται τα παραπάνω φαινόμενα).
  • Δεν γίνεται σύγκριση οποιασδήποτε Ομοιοπαθητικής θεραπείας (σωστής και λάθους) ανάλογα με τον συνταγογράφο, αλλά δίδεται η δυνατότητα να συγκριθεί η σωστή, με βάση τους Ομοιοπαθητικούς θεραπευτικούς νόμους, θεραπεία με την λάθος θεραπεία και με το placebo .
  • Τηρούνται οι αρχές της Στατιστικής έρευνας της κλασσικής Ιατρικής. Τηρούνται οι αρχές συνταγογράφησης, που χρησιμοποιεί ο Ομοιοπαθητικός Ιατρός στο ιατρείο.

Όλα τα παραπάνω είναι σκέψεις που επιδέχονται βελτίωσης, ευρίσκονται δε υπό επιστημονική συζήτηση και αξιολόγηση. Δεν είναι τελικές προτάσεις.

Σπύρος Α. Κυβέλλος
Ιατρός Ομοιοπαθητικός
Γ.Γ. Έρευνας Διεθνούς Ακαδημίας Κλασσικής Ομοιοπαθητικής

copyright:Σπύρος Α. Κυβέλλος Ιατρός Ομοιοπαθητικός designed by: design obsession