downloads site-map άρθρα επικοινωνία under constraction
   
 
   
 

Οι εμβολιασμοί υπό επιστημονική κρίση
Άρθρο στο περιοδικό "Ομοιοπαθητική Ιατρική", Απρίλιος 2003

Η ανοσοποίηση του πληθυσμού μέσω της τεχνικής των εμβολιασμών, αποτέλεσε για δεκαετίες ολόκληρες ένα κεφάλαιο της συμβατικής Ιατρικής, που άγγιζε τα όρια του απόλυτου κατεστημένου. Τα προγράμματα των παιδικών εμβολιασμών αποτελούσαν για τους φοιτητές Ιατρικής, ιατρούς αλλά και γενικά λειτουργούς επαγγελμάτων υγείας, ένα, επιστημονικά αδιαμφισβήτητο, προληπτικό μέτρο, ταυτισμένο σχεδόν απόλυτα με την ίδια την ζωή του παιδικού πληθυσμού. Από την επαφή με νεαρά ζευγάρια στο ιατρείο, προέκυπτε σχεδόν πάντα ότι η εδραιωμένη πεποίθηση της απόλυτης αποδοχής των παιδικών προγραμμάτων εμβολιασμών, ακόμα και των πλέον ενισχυμένων, ήταν πολλαπλασίως ισχυρή σε σχέση με την πεποίθηση της αναγκαιότητας του θηλασμού των βρεφών τουλάχιστον για το πρώτο εξάμηνο της ζωής τους. Οι απόψεις αυτές αναμφίβολα είναι κυρίαρχες και στην σημερινή εποχή. Ο μόνος όμως παράγοντας που δικαιολογεί μία διαφοροποίηση στις προαναφερθείσες εδραιωμένες απόψεις εκ μέρους των γονιών, είναι η όλο και αυξανόμενη, τα τελευταία χρόνια, τάση της έκφρασης σοβαρών προβληματισμών από μέρους τους, σχετικά με την άνευ όρων αποδοχή των ενισχυμένων προγραμμάτων εμβολιασμών, αλλά κυρίως σχετικά με την ασφάλεια αυτών. Αντίστοιχοι προβληματισμοί, υποστηριζόμενοι όμως από σαφή επιστημονικά δεδομένα, εκφράζονται τα τελευταία χρόνια και από ιατρούς διαφόρων ειδικοτήτων σε παγκόσμιο επίπεδο.

Επιστημονικά κενά στον τομέα της ασφάλειας των εμβολίων

Όσον αφορά στον τομέα της ασφάλειας, είμαστε υποχρεωμένοι να αναφέρουμε ότι συμβαίνει κάτι που είναι αρκετά παράδοξο αλλά και αδόκιμο για μία τόσο διαδεδομένη ιατρική τεχνική όπως είναι οι εμβολιασμοί. Οι μελέτες ασφάλειας που είναι κα η βασική πηγή ιατρικής πληροφόρησης για τις πιθανές παρενέργειες ενός εμβολίου, πριν αλλά και μετά από την κυκλοφορία του, έχουν όλες στα πρωτόκολλά τους, εξαιρετικά περιορισμένο χρονικό διάστημα μελέτης, από μερικές ημέρες έως, το πολύ, μερικές εβδομάδες. Χαρακτηριστικό γεγονός της παραπάνω τακτικής είναι το εξής : Ύστερα από πιέσεις συλλόγων γονέων, και ιδιαιτέρως αυτών των οποίων τα παιδιά παρουσίασαν μη αναστρέψιμες βλάβες αποδεδειγμένα από εμβολιασμούς, το Αμερικανικό Κονγκρέσσο, ψήφισε ένα εθνικό πρόγραμμα για την καταγραφή των βαρέων παρενεργειών σε παιδιά από τα εμβόλια. Ονομάστηκε " National Childhood Vaccine Injury Act " και καθιέρωσε ένα σύστημα στο οποίο θα απευθύνονταν οι γονείς και οι οικογένειες αντιστοίχων παιδιών. Υπήρξε μεγάλη κριτική, από γονείς και ολίγους ιατρούς, κατά πόσον το σύστημα αυτό εξυπηρετούσε πραγματικά τους σκοπούς της λειτουργίας του. Ένας από τους βασικούς λόγους ήταν οι απόλυτοι περιορισμοί των κριτηρίων χρόνου αλλά και συμπτωμάτων που ίσχυσαν ώστε να συσχετιστεί μία επιπλοκή με το εμβόλιο. Για παράδειγμα νευρολογικές βλάβες και ιδιαίτερα εγκεφαλίτιδα, αναγνωρίζονταν μόνο μέχρι 3 ημέρες μετά από το εμβόλιο διφθερίτιδος-τετάνου-κοκκύτη DTP (1), όταν ήδη από το 1930 με μελέτη δημοσιευμένη στο " JAMA " είχε περιγραφεί η συχνή εμφάνιση εγκεφαλίτιδας την 10 η -13 η ημέρα μετά από τον εμβολιασμό κατά του κοκκύτη. (15)

Πρέπει να υπερτονιστεί το γεγονός ότι δεν υπάρχει καμία, ούτε μία, κλινική μελέτη σχεδιασμένη αποκλειστικά για την ανίχνευση των πιθανών μη ειδικών μακροπρόθεσμων παρενεργειών των εμβολίων, σε επίπεδο ετών. Μόνο αναδρομικές μελέτες (μελετούν ήδη υπάρχοντα δεδομένα) παρουσιάζονται σποραδικά από ανεξάρτητους φορείς που καταλήγουν σε σαφείς ενδείξεις της αναγκαιότητας για πολυκεντρικές διπλές τυφλές μελέτες πάνω στο θέμα αυτό. Ένα από τα πολλά ενδεικτικά γεγονότα απότοκα αυτής της κατάστασης, είναι και το παρακάτω: Το 1994 μία ειδική επιτροπή του Ινστιτούτου Ιατρικής, της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών της Αμερικής, δημοσίευσε μία εμπεριστατωμένη ανασκόπηση σχετικά με την ασφάλεια του εμβολίου της Ηπατίτιδας Β. Όταν η επιτροπή, που είχε και την εξουσιοδοτημένη ευθύνη από το Κονγκρέσσο για την τελική απόφαση της ασφάλειας των εμβολίων, ερεύνησε πέντε πιθανές παρενέργειες του εμβολίου, σχετιζόμενες με αναφερθέντα περιστατικά, διαπίστωσε ότι για τις τέσσερις πιο σοβαρές παρενέργειες, δεν μπορούσε να καταλήξει σε επιστημονικό συμπέρασμα. Ο λόγος ήταν ότι κατάλληλες μελέτες ασφαλείας δεν είχαν γίνει ποτέ. Επιπλέον διαπίστωσαν σοβαρά «επιστημονικά κενά και περιορισμούς στην κλινική γνώση και στην τεχνογνωσία που είναι απαραίτητη για την μελέτη των παρενεργειών από τα εμβόλια.» Η επιτροπή κατέληξε στην αναφορά της ότι: «εάν η έρευνα δεν βελτιωθεί, οι μελλοντικές ανασκοπήσεις ασφαλείας των εμβολίων θα είναι ομοίως αδύνατες».(2)

Επιστημονικές ενδείξεις των μακροπρόθεσμων παρενεργειών των εμβολιασμών

Αποτέλεσμα του προβληματισμού αρκετών επιστημόνων σε σχέση με τις πραγματικές μακροπρόθεσμες παρενέργειες των εμβολιασμών, είναι η σποραδική δημοσίευση μελετών που δίνουν σαφείς επιστημονικές ενδείξεις σε σχέσεις με αυτές. Ενδεικτικά μόνο αναφέρουμε μερικές.

Το 1994 δημοσιεύτηκε στα ιατρικά περιοδικό JAMA και Lancet , μία καλοσχεδιασμένη μελέτη με τίτλο «Εμβολιασμός κατά του κοκκύτη και άσθμα. Υπάρχει συσχέτιση;» Στη μελέτη συμμετείχαν 446 παιδιά και έφηβοι, με μέσο όρο ηλικίας 8 ετών, που θήλασαν αποκλειστικά για τουλάχιστον έξι μήνες και στα οποία δεν υπήρχαν ουσιώδεις διαφορές διατροφής αργότερα. Οι ερευνητές κατέληξαν σε σημαντικά στατιστικά συμπεράσματα όταν συνέκριναν την συνολική υγεία 243 παιδιών που είχαν εμβολιαστεί κατά του κοκκύτη έναντι 203 των οποίων οι γονείς είχαν αρνηθεί τον συγκεκριμένο εμβολιασμό. Οι διαφορές ανάμεσα στις δύο ομάδες ήταν αξιοσημείωτες σε πολλούς τομείς της γενικής τους υγείας, όπως για παράδειγμα στην συχνότητα των λοιμώξεων του μέσου ωτός (ωτίτιδες) η οποία ήταν διπλάσια στην εμβολιασμένη ομάδα, αλλά κυρίως στις ημέρες νοσηλείας στα νοσοκομεία, που ήταν υπερδιπλάσια στην εμβολιασμένη ομάδα. Όμως η σημαντική διαφορά αποκαλύφθηκε στην διερεύνηση της επίπτωσης του άσθματος στις δύο ομάδες. Η εμβολιασμένη ομάδα είχε ποσοστό επίπτωσης άσθματος 10,69 %, δηλαδή πάνω από ένα στα δέκα παιδιά, ενώ η μη εμβολιασμένη ομάδα είχε αντίστοιχο ποσοστό άσθματος 1,97% δηλαδή λιγότερο από δύο στα εκατό παιδιά. (3)

Το 2000 δημοσιεύτηκε στο ιατρικό περιοδικό " British Medical Journal " μία μελέτη ελέγχου της παιδικής θνησιμότητας μετά από την εισαγωγή των εμβολιασμών στην Γουινέα-Μπισώ της Δυτικής Αφρικής. Η χώρα αυτή θεωρείται μία από τις φτωχότερες του κόσμου, κατέχοντας μία από τις υψηλότερες θέσεις παγκοσμίως στην παιδική θνησιμότητα. Υπό αυτές τις συνθήκες το έδαφος για μελέτη της παιδικής θνησιμότητας σε σχέση με την εισαγωγή προγράμματος εμβολιασμού ήταν κατάλληλο. Η μελέτη συμπεριέλαβε 15.351 γυναίκες που γέννησαν τουλάχιστον ένα παιδί μεταξύ 1990 και 1996. Το πρόγραμμα εμβολιασμών που εφαρμόστηκε ήταν το εξής. Εμβολιασμός φυματίωσης και πολυομυελίτιδος αμέσως μετά τη γέννηση, εμβολισμός διφθερίτιδος-τετάνου-κοκκύτη και πολυομυελίτιδος τον 6 ο , 10 ο και 14 ο μήνα και εμβολιασμός ιλαράς τον 9 ο μήνα. Κατά την μελέτη της θνησιμότητας του παιδικού πληθυσμού που ακολούθησε συνέβη κάτι επιστημονικά αξιοσημείωτο, που θα άξιζε περαιτέρω κλινικής και εργαστηριακής διερεύνησης. Τα βρέφη, μετά τους πρώτους εμβολιασμούς μέχρι έξι μηνών, παρουσίασαν σημαντική μείωση της θνησιμότητας σε σχέση με πριν, αλλά που δεν σχετιζόταν σε καμία περίπτωση με θανάτους που πριν οφείλονταν σε φυματίωση. Από τη άλλη, η θνησιμότητα μετά από τους υπόλοιπους εμβολιασμούς του εξαμήνου σχεδόν διπλασιάστηκε.(4)

Τα ευρήματα αυτά ήταν παράξενα αλλά ταυτίζονταν με τα ευρήματα μίας ανεξάρτητης μελέτης που δημοσιεύτηκε το 1997 στο περιοδικό έντυπο" Primal Health Research ". Στη μελέτη αυτή που διεξήχθη σε στο σχολείο Rudolf Steiner School La Mhotte της Γαλλίας, μελετήθηκε η επίπτωση του άσθματος σε 210 μαθητές, σε σύγκριση με την επίπτωση του άσθματος σε 274 μαθητές στο Αγγλικό σχολείο British Rudolf Steiner School . Στο δεύτερο σχολείο η επίπτωση του άσθματος στα εμβολιασμένα παιδιά κατά του κοκκύτη ήταν 18,4% σε σχέση με τα ανεμβολίαστα που ήταν 4,02%. Η διαφορά ήταν σαφής και έδειχνε τον ρόλο του εμβολιασμού του κοκκύτη στην εμφάνιση του άσθματος. Στο Γαλλικό σχολείο, το συνολικό ποσοστό των παιδιών με άσθμα ήταν ασυνήθιστα χαμηλό 2,4%. Στο σχολείο αυτό, τα παιδιά που είχαν εμβολιαστεί κατά του κοκκύτη είχαν το ίδιο χαμηλό ποσοστό επίπτωσης άσθματος, όπως και τα παιδιά που δεν είχαν εμβολιαστεί. Οι ερευνητές μελέτησαν σχολαστικά όλους του επιδημιολογικούς παράγοντες μεταξύ των δύο σχολείων και κατέληξαν στην μοναδική εμφανή διαφορά. Τα παιδιά του Γαλλικού σχολείου που είχαν εξαιρετικά χαμηλό ποσοστό άσθματος, είχαν επίσης αμέσως μετά εμβολιαστεί κατά της φυματίωσης με το εμβόλιο BCG . Στο Βρετανικό σχολείο που παρουσιάστηκαν υψηλά ποσοστά άσθματος στην ομάδα που είχε εμβολιαστεί κατά του κοκκύτη, κανένα παιδί δεν είχε εμβολιαστεί ακόμα κατά της φυματίωσης. Τα ευρήματα ήταν συμβατά με θετική συσχέτιση του εμβολίου του κοκκύτη με το άσθμα και αρνητική-αποτρεπτική συσχέτιση του εμβολίου της φυματίωσης με το άσθμα. (5)

Τα παραπάνω ευρήματα έχουν μεγάλη επιστημονική αξία και χρήζουν περαιτέρω διερεύνησης. Η επικρατέστερη επιστημονική εξήγηση που έχει δει το φως της δημοσιότητας, ανήκει στον τομέα της Ανοσολογίας. Θα αφιερώσουμε μία παράγραφο σε αυτόν τον τομέα για να γίνει πιο κατανοητή στη συνέχεια η επίδράση των μαζικών εμβολιασμών στο ανοσοποιητικό μας σύστημα

Πιο συγκεκριμένα σχετίζονται με την αναλογία των βοηθητικών λεμφοκυττάρων Th 1 ( T - helper 1) και Th 2 (Τ- helper 2). Πολύ περιληπτικά θα αναφέρουμε ότι το ανοσοποιητικό μας σύστημα χωρίζεται σε δύο βασικούς τομείς. Στην κυτταρική ανοσία στην οποία οφείλονται οι φλεγμονώδεις αντιδράσεις κυτταρικού τύπου που κινητοποιούν τους πρωταρχικούς αμυντικούς μηχανισμούς και στην οποία συμμετέχουν τα Th 1, και στην χυμική ανοσία στην οποία οφείλεται η ειδική παραγωγή αντισωμάτων από τα Β λεμφοκύτταρα. Τα Th 2, μέσω των δικών τους κυτοκινών, μειώνουν την κυτταρική ανοσία προς χάριν της χυμικής, ενώ συγκεκριμένες κυτοκίνες των Τ h 2 κινητοποιούν την παραγωγή ανοσοσφαιρινών IgE των οποίων η αύξηση συσχετίζεται με αλλεργικές καταστάσεις. Νωρίς στην έναρξη της ζωής, τα Th λεμφοκύτταρα διαφοροποιούνται είτε σε Th 1 είτε σε Th 2. Η αρχική αυτή διαφοροποίηση των βοηθητικών λεμφοκυττάρων σε Th 1 ή σε Th 2 παίζει σημαντικό ρόλο στην τελική προσαρμοστική ικανότητα του ανοσοποιητικού μας συστήματος σε σχέση με το περιβάλλον, αφού αναλόγως κυριαρχεί η κινητοποίηση των μακροφάγων κυττάρων (κυτταρική ανοσία, υπερίσχυση των Th 1) ή των ειδικών αντισωμάτων (χυμική ανοσία, υπερίσχυση των Th 2). Στα ιατρικά περιοδικά:" New England Journal of Medicine " και " Thorax " υπάρχουν άρθρα (6,7) στα οποία υποστηρίζεται ότι στο υγιές ανθρώπινο ανοσοποιητικό σύστημα υπάρχει φυσική υπεροχή των Th 1 και της κυτταρικής ανοσίας, ενώ αντίθετα σε ασθενείς με αλλεργίες, άσθμα, και αυτοάνοσα νοσήματα, υπερτερούν τα Th 2 και η χυμική ανοσία. Ο εμβολιασμός κατά της φυματίωσης, στρέφει το ανοσοποιητικό σύστημα υπέρ της παραγωγής Th 1, ενώ ο εμβολιασμός κατά του κοκκύτη, στρέφει το ανοσοποιητικό σύστημα υπέρ της παραγωγής Th 2, δρώντας σχεδόν ανταγωνιστικά σε σχέση με τον προηγούμενο εμβολιασμό. Αυτό εξηγεί επαρκώς και τα αποτελέσματα της μελέτης στα δύο διαφορετικά σχολεία που αναφέραμε. Η υπεροχή αυτή της χυμικής ανοσίας και των Th 2, συνοδεύεται από μεγάλη αύξηση διαφορετικών κυτοκινών, αύξηση η οποία μπορεί να είναι έως και καταστρεπτική. Η ιντερλευκίνη Ι μειώνει τη δράση του αιματο-εγκεφαλικού φραγμού προκαλώντας μηνιγγικές φλεγμονές και εγκεφαλικές βλάβες.(8). Η αύξηση της Ιντερφερόνης-γάμμα προκαλεί μορφολογικές και λειτουργικές διαταραχές στα ενδοθηλιακά κύτταρα των αγγείων του εγκεφάλου. (9).Σε μία εξαιρετική μελέτη, πρώτη στο είδος της, που δημοσιεύτηκε το 1997 στο περιοδικό " Vaccine "και στην οποία συγκρίθηκαν τα επίπεδα των κυτοκινών πριν και μετά τον εμβολιασμό ιλαράς ερυθράς παρωτίτιδος- MMR , πιστοποιήθηκε ότι μία από τις κυρίαρχες αλλαγές ήταν η αύξηση της ιντερφερόνης-γάμμα. (10). Παρόμοια κλινικά και εργαστηριακά ευρήματα που οφείλονται στην αύξηση της ιντερφερόνης-γάμμα έχουν πιστοποιηθεί και σε παιδιά με αυτισμό σε δημοσιεύσεις σε έγκυρα περιοδικά(11). Η συσχέτιση είναι προφανής και δικαιολογεί την μεγάλη βιβλιογραφία που συνοδεύει τις εκτιμήσεις της πιθανής σχέσης του συγκεκριμένου εμβολίου με την ραγδαία ανεξήγητη αύξηση του αυτισμού και των αναλόγων εκδηλώσεων στις ανεπτυγμένες χώρες τις δύο τελευταίες δεκαετίες. Μελέτη των επιπέδων κυτοκινών σε 20 αυτιστικά παιδιά αποκάλυψε ότι οι κυτοκίνες των Th 1 ήταν συστηματικά χαμηλότερες του μέσου όρου, ενώ οι κυτοκίνες των Th 2 ήταν συστηματικά αυξημένες του μέσου όρου στα συγκεκριμένα παιδιά. (12). Με δεδομένο ότι τα εμβόλια χορηγούνται ως ενέσιμα παρεντερικά με σκοπό την διέγερση της αντίδρασης ειδικών αντισωμάτων και την πρόκληση υπεροχής των Th 2, οι συσχετίσεις αυτές φαίνεται να μην είναι καθόλου τυχαίες και να εξηγούνται επιστημονικά. Θα έπρεπε η Ιατρική κοινότητα να δώσει ειδικό βάρος στις μελέτες τέτοιου είδους, μια που αφορούν τον πιο ευαίσθητο ανθρώπινο πληθυσμό, τα βρέφη και τα παιδιά.

Το σύνδρομο του πολέμου του Κόλπου και η σχέση με τους μαζικούς εμβολιασμούς των βετεράνων.

Στην αναφορά των μακροπρόθεσμων παρενεργειών των μαζικών εμβολιασμών είμαστε υποχρεωμένοι να αναφέρουμε και το Σύνδρομο του πολέμου του Κόλπου ( Gulf war Syndrome ) που παρουσίασαν οι βετεράνοι, κυρίως Αμερικανοί και Βρετανοί στρατιώτες, που υπηρέτησαν στον Περσικό Κόλπο το 1990. Μολονότι το σύνδρομο αυτό είναι ακόμα υπό διερεύνηση, είναι πια αποδεκτό ότι οι συγκεκριμένοι στρατιώτες παρουσίασαν μεγάλη αύξηση της νοσηρότητας, με μεγάλη ποικιλία κλινικών εκδηλώσεων, τέτοια που το παγκόσμιου βεληνεκούς κέντρο ελέγχου νοσημάτων CDC ( Center for Disease Control and Prevention ), καθιέρωσε καινούρια καταχώρηση νόσου, που ονομάστηκε « CDC Πολυσυστηματική Νόσος» ( CDC Multisymptom Illness ). Το αναπόφευκτο ήταν ότι οι ερευνητές άρχισαν να διερευνούν τον ρόλο των πολλαπλών εμβολιασμών που έγιναν στους στρατιώτες αυτούς, στην εμφάνιση τόσων πολλών διαφορετικών κλινικών εκδηλώσεων. Το 2000 δημοσιεύτηκε στο " British Medical Journal " σχετική μελέτη. (13). Μεταξύ των εμβολιασμών που έγιναν ήταν κατά του άνθρακα, της ευλογιάς, του τετάνου, της χολέρας, της πολυομυελίτιδος, του τυφοειδούς πυρετού, του κίτρινου πυρετού, της ηπατίτιδας Β και Α. Ήδη από το 1997, σε δημοσιευμένη μελέτη στο " Lancet ",οι ερευνητές άρχισαν να συσχετίζουν το πολυσυστηματικό Σύνδρομο του Κόλπου με τους μαζικούς εμβολιασμούς και την προκληθείσα ανισορροπία στο ανοσοποιητικό σύστημα, προάγοντας την δράση των Th 2. (14).

Οι μελέτες και αναφορές περιστατικών που συσχετίζουν την εμφάνιση άμεσων παρενεργειών και οδηγούν σε πρόσκαιρες ή μη αναστρέψιμες παθολογικές καταστάσεις μετά από εμβολιασμούς είναι πάρα πολλές. Αρκεί να αναφερθεί ότι ήδη από το 1930 είχε δημοσιευτεί άρθρο του Flexner στο περιοδικό " JAMA " που αναφερόταν στην συχνή εμφάνιση εγκεφαλίτιδας, από την 10 η έως την 13 η ημέρα, ύστερα από τον εμβολιασμό κατά του κοκκύτη.(15). Οι αναφερόμενες άμεσες σοβαρές βλάβες είναι πάρα πολλές όπως, για παράδειγμα, η εμφάνιση νευρολογικών και αυτοάνοσων νοσημάτων, αγειίτιδων και αιμορραγικών διαταραχών ύστερα από το εμβόλιο της ηπατίτιδας Β, η συσχέτιση με μελέτη (16)του αυτοάνοσου ινσουλινοεξαρτώμενου διαβήτη με το εμβόλιο του αιμόφιλου της ινφλουένζας Hib , η συσχέτιση του αυτισμού αλλά και του συνδρόμου διάσπασης της προσοχής στα παιδιά με το εμβόλιο της ιλαράς-ερυθράς-παρωτίτιδας MMR και οι συνεχείς πρόσφατες αναφορές ερευνητών ότι είναι απόλυτα αναγκαίο να διεξαχθούν μελέτες διερεύνησης των μακροπρόθεσμων παρενεργειών, ώστε να καταγραφεί η αληθής συσχέτιση (17) των εγκεφαλοπαθειών λίγες ημέρες μετά το εμβόλιο κατά του κοκκύτη ή του συνδυασμού κατά διφθερίτιδας-τετάνου- κοκκύτη DTP .(18,19,20). Η βιβλιογραφία είναι πολύ μεγάλη πραγματικά.

Σκοπός του παρόντος άρθρου δεν είναι η αναλυτική καταγραφή των παρενεργειών των εμβολιασμών, αλλά η ανάδειξη των επιστημονικών κενών που συνοδεύουν την τεκμηρίωση της σχέσης αποτελεσματικότητας-ασφάλειας αυτών, καθώς και η παρουσίαση των καταγεγραμμένων στην Ιατρική βιβλιογραφία προβληματισμών και ερμηνειών, κυρίως σχετικά με τις μακροπρόθεσμες παρενέργειες των μαζικών εμβολιασμών.

Εξατομικευμένη προσέγγιση της δράσης των εμβολιασμών ανάλογα με τα τα διαφορετικά επίπεδα της ανθρώπινης υγείας.

Ο Ομοιοπαθητικός ιατρικός κόσμος ευρισκόταν πάντα σε κατάσταση επιστημονικού προβληματισμού σχετικά με την αποτελεσματικότητα αλλά κυρίως με την ασφάλεια των εμβολιασμών. Ο προβληματισμός αυτός προέρχεται κυρίως από το γεγονός ότι ο Ομοιοπαθητικός ιατρός, μέσα από το αναλυτικό ιστορικό, την ολιστική μακροχρόνια παρακολούθηση και την καταγραφή με λεπτομέρεια κάθε πιθανού τροποποιητικού παράγοντα της ομοιοστασίας της υγείας του ασθενούς, συχνά ανακαλύπτει τη χρονική συσχέτιση ενός ή περισσοτέρων εμβολιασμών με την εμφάνιση ενός συνδρόμου ή μίας νόσου. Κάθε ιατρός, ακόμα και αυτός που δεν θέτει εαυτόν κάθετα ενάντια στους εμβολιασμούς, έχει να αναφέρει πολλά περιστατικά με φανερή την παραπάνω χρονική και αιτιολογική συσχέτιση. Από την εμφάνιση των πρώτων λοιμώξεων και των πρώτων αλλεργικών αντιδράσεων στα βρέφη, μέχρι την εμφάνιση βαρέων αυτοάονοσων ή αυτιστικών,δύσκολα αναστρέψιμων, αντιδράσεων στα παιδιά, ο Ομοιοπαθητικός ιατρός έρχεται καθημερινά με την αναπόφευκτη χρονική συσχέτιση της εμφάνισης της παθολογίας μετά από κάποιο εμβόλιο. Στα ομοιοπαθητικά Repertories , στα οποία είναι καταγεγραμμένα τα φάρμακα ανάλογα με την ιδιαιτερότητα των συμπτωμάτων για τα οποία θα συνταγογραφηθούν, υπάρχουν οι καταγραφές ομοιοπαθητικών φαρμάκων που η κλινική εμπειρία έχει αποδείξει την θεραπευτικής τους δράση σε παθολογικές καταστάσεις που εμφανίστηκαν μετά από εμβόλια.

Στην Ομοιοπαθητική Ιατρική αναγνωρίζουμε διαφορετικά επίπεδα υγείας σε κάθε ασθενή. Η συμβολή του Καθηγητή Γεωργίου Βυθούλκα στην αποσαφήνιση των διαφορετικών επιπέδων υγείας του ανθρώπινου πληθυσμού, στην καταγραφή της πιθανής αλλαγής σε κατώτερα επίπεδα υγείας στον ίδιο οργανισμό ύστερα από ένα παθολογικό ερέθισμα και στην διερεύνηση της δυνατότητας επαναφοράς στο αρχικό επίπεδο ομοιοστατικής υγείας ύστερα από την χορήγηση Ομοιοπαθητικής θεραπείας υπήρξε καταλυτική σε παγκόσμιο επίπεδο. Οποιοσδήποτε αντικειμενικός παρατηρητής με γνώσεις συμβατικής Ιατρικής, εντρυφήσει σε αυτήν την θεωρία, θα παραδεχτεί ότι πρόκειται για την αρτιότερη επιστημονική προσέγγιση του θέματος «υγεία-νόσος» που έχει εκφραστεί μέχρι σήμερα. Αποτέλεσμα είναι και η παροχή απαντήσεων σε πάγια ιατρικά ερωτήματα που απασχολούν την συμβατική Ιατρική από εδραίωσής της.. Παραδείγματός χάριν γιατί δύο παιδιά στο ίδιο σπίτι, συμπεριφέρονται διαφορετικά σε επίπτωση λοιμώξεων αφού ευρίσκονται ανάμεσα στους ίδιους λοιμογόνους παράγοντες, ή γιατί από την στιγμή που θα εμφανιστεί μία χρόνια αυτοάνοσος νόσος σε ένα παιδί, σταματούν να εμφανίζονται οξείες λοιμώξεις. Σίγουρα ούτε και η περαιτέρω λεπτομερής αναφορά στην θεωρία αυτή είναι σκοπός του παρόντος άρθρου. Σχετίζεται όμως άμεσα με τις εξατομικευμένες αντιδράσεις κάθε οργανισμού σε έναν ή περισσότερους εμβολιασμούς ανάλογα με το επίπεδο υγείας στο οποίο ευρίσκεται, όπως θα αναλυθούν παρακάτω.

Ένας από τους παράγοντες που συντελούν καθοριστικά στην διαφοροποίηση των επιπέδων αυτών είναι και η ικανότητα του οργανισμού να αντιδρά σε ένα παθολογικό ερέθισμα, και να επανέρχεται σε κατάσταση υγείας και συνολικής σωματικής και ψυχο-διανοητικής ισορροπίας. Ο ανθρώπινος οργανισμός είναι από την φύση του προετοιμασμένος ανοσολογικά, να κινητοποιεί εξαιρετικά αποτελεσματικούς αμυντικούς μηχανισμούς έναντι λοιμογόνων παραγόντων, βακτηριδίων, ιών κτλ.. Οι εξαιρετικής αποτελεσματικότητας αυτοί φυσικοί ανοσολογικοί μηχανισμοί, προϋποθέτουν και την φυσική επαφή με τους λοιμογόνους αυτούς παράγοντες. Το δέρμα για παράδειγμα αποτελεί φυσικό αμυντικό φραγμό για τα περισσότερα βακτηρίδια και ιούς με αποτέλεσμα η φυσική οδός διείσδυσης αυτών, στον ανθρώπινο οργανισμό, να γίνεται κυρίως μέσω των βλεννογόνων, από τους οποίους ήδη αρχίζει και η πρώτη κινητοποίηση του ανοσοποιητικού συστήματος. Όλη αυτή η διαδικασία αναιρείται σε κάθε ενέσιμο εμβολιασμό, κατά την διάρκεια του οποίου παρακάμπτεται ο φυσικός αμυντικός φραγμός του δέρματος και των βλεννογόνων. Επίσης ο συνδυασμός αντιγόνων στο ίδιο εμβόλιο, ή με εμβόλια που γίνονται την ίδια στιγμή, αναιρεί την ισορροπία του ανθρώπινου οργανισμού με το μικροβιακό περιβάλλον γύρω του, σύμφωνα με την οποία, το ανοσοποιητικό σύστημα έχει να αντιμετωπίσει ένα βακτηρίδιο ή ιο κάθε φορά. Ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία δεν έχει καταγραφεί περιστατικό ανθρώπου που να έπασχε από διφθερίτιδα, τέτανο και κοκκύτη την ίδια στιγμή, ή παιδιού που να έπασχε από ιλαρά, ερυθρά και παρωτίτιδα ταυτόχρονα. Να σημειωθεί ότι πρόσφατα, έχουμε την εισαγωγή νέων πολυδύναμων πενταπλών και εξαπλών εμβολίων σε μία κάθε φορά δόση, στα προγράμματα παιδικού εμβολιασμού. Με απλά λόγια ζητούμε από το ανώριμο ανοσοποιητικό σύστημα ενός βρέφους, να αντιδράσει την ίδια χρονική στιγμή, έναντι της ταυτόχρονης ενδομυϊκής χορήγησης πέντε ή έξι αδρανοποιημένων αντιγόνων σοβαρών ασθενειών!

Για τον ανθρώπινο οργανισμό οι παραπάνω καταστάσεις είναι καταστάσεις υψηλού ανοσολογικού στρες. Η αντίδραση του κάθε οργανισμού εξαρτάται και καθορίζεται άμεσα από α) την ειδική ευαισθησία-προδιάθεση που μπορεί να έχει έναντι ενός ή περισσοτέρων από τα ενέσιμα αντιγόνα αλλά κυρίως β) από το επίπεδο υγείας στο οποίο ευρίσκεται στην συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Σε κάθε περίπτωση όμως ο οργανισμός θα πρέπει με κάποιο τρόπο να αντιτάξει στο ανοσολογικό στρες, κάποια ανοσολογική αντίδραση. Με βάση την ήδη υπάρχουσα επιστημονική γνώση αυτών των αντιδράσεων- με παρενέργειες ή όχι-μπορούμε να τις κατατάξουμε, ανάλογα με τα επίπεδα υγείας των ανθρώπινων οργανισμών, συνοψίζοντας στα παρακάτω. Σαν διαχωριστικό κριτήριο θα πάρουμε τα συμπτώματα που αναπτύσσει ένας οργανισμός αμέσως μετά από συγκεκριμένο εμβολιασμό, δηλαδή τις ενδείξεις της πιθανής άμεσης αντίδρασης του οργανισμού στο ανοσολογικό στρες του εμβολίου.

1) Ομάδα ατόμων πλήρως ασυμπτωματικών στον συγκεκριμένο εμβολιασμό . Τα άτομα αυτά που δεν εμφανίζουν καμία άμεση αντίδραση μετά από εμβολιασμό ανήκουν σε δύο κατηγορίες:

Α ) ¶τομα με εξαιρετική υγεία και καθόλου ευαισθησία ή προδιάθεση στο συγκεκριμένο αντιγόνο. Σε κάποια από αυτά, το εμβόλιο θα είναι σαν να μην έγινε ποτέ, η τροποποίηση υπέρ των Th 2 δεν θα γίνει καθόλου, και τα άτομα μπορεί να μην αναπτύξουν καθόλου αντισώματα, η δε ανοσοποίησή τους να οφείλεται στην καλή ανοσολογική τους κατάσταση. Σε κάποια άλλα, ενώ δεν θα παρουσιάσουν καθόλου συμπτώματα, θα γίνει ωστόσο η τροποποίηση υπέρ των Th 2, θα παράγουν αντισώματα, χωρίς να τροποποιηθεί εμφανώς η κατάσταση υγείας. Αυτά είναι και τα «ιδανικά» περιστατικά και για τους συμβατικούς ιατρούς γιατί παράγονται αντισώματα, και για τους γονείς διότι δεν εμφανίζονται παρενέργειες ούτε βραχυπρόθεσμες ούτε μακροπρόθεσμες.

Β) ¶τομα που πάσχουν ήδη σε μεγάλο βαθμό. Στην πραγματικότητα το επίπεδο υγείας τους είναι τόσο χαμηλό που το ανοσοποιητικό τους σύστημα δεν μπορεί καν να αντιδράσει στην δόση του εμβολίου. Και εδώ δεν θα υπάρχει αντίδραση στην αναλογία Th 1/ Th 2 και δεν θα παραχθούν αντισώματα. Πρόκειται για ασθενείς με βαριές χρόνιες νόσους, οι οποίοι όπως ακριβώς δεν μπορούν να παράγουν οξεία λοίμωξη λόγω της εξαιρετικά χαμηλής τους άμυνας, για τον ίδιο λόγο δεν μπορεί ο οργανισμός τους να κινητοποιήσει το ανοσοποιητικό σύστημα, αντιδρώντας στο ανοσολογικό στρες του εμβολίου. Σε αυτούς τους ασθενείς όταν δοθούν υψηλότερες δόσεις ή συχνές επαναλήψεις του εμβολίου θα παρουσιάσουν την αντίδραση 4.

2) Ομάδα ατόμων που αναπτύσσουν ήπια συμπτώματα αμέσως μετά τον συγκεκριμένο εμβολιασμό.

Οι άνθρωποι που ανήκουν σε αυτή την ομάδα, αναπτύσσουν ήπια συμπτώματα αμέσως μετά σαν αντίδραση στο εμβόλιο και στη συνέχεια αποκτούν μία χρόνια νόσο. Ενώ, όπως θα δούμε παρακάτω στην ομάδα 4 αναπτύσσονται βαριά, καταστροφικά θα λέγαμε συμπτώματα μετά τον εμβολιασμό, εδώ πέφτει το επίπεδο της ανοσολογικής κατάστασης του οργανισμού και αρχίζουν οι χρόνιες ή υποτροπιάζουσες ασθένειες. Επανειλημμένες ωτίττιδες, άσθμα, παιδική ρευματοειδής αρθρίτις, επανειλημμένες ουρολοιμώξεις που οδηγούν τον συμβατικό ιατρό σε χρόνια χημειοπροφύλαξη με αντιβίωση, άσηπτη νέκρωση του ισχίου, κεφαλαλγίες, εκδηλώσεις χρόνιας αλλεργίας παντός τύπου, αλλά και σύνδρομο διάσπασης της προσοχής, σημαντικές συμπεριφεριολογικές άλλαγές, φοβικές νευρώσεις στα παιδιά είναι μερικές από τις συνηθισμένες καταστάσεις που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε στο ιατρείο σε παιδιά και που αναπτύσσονται και χρονίζουν μετά από έναν εμβολιασμό. Εδώ οι γονείς θα αναφέρουν ότι το παιδί τις πρώτες ημέρες μετά το συγκεκριμένο εμβόλιο, εμφάνισε ήπια συμπτώματα, πυρετού, εξανθήματος, υπνηλίας τα οποία διήρκεσαν λίγο. Από τον παιδίατρο είχαν πάρει διαβεβαιώσεις ότι αυτό είναι φυσικό. Συγκριτικά με την ομάδα 1, στην ομάδα 2, ο οργανισμός είτε έχει ήδη χαμηλότερο επίπεδο άμυνας ή έχει προδιάθεση για τη νόσο κατά της οποίας έγινε ο συγκεκριμένος εμβολιασμός. Ο οργανισμός αντιδρά, αλλά δεν καταφέρνει να εξελιχθεί ανοσολογικά , δηλαδή να ανέβει επίπεδο άμυνας και αναπτύσσει κάποια χρόνια νόσο. Αποτέλεσμα αυτής της αδυναμίας ανοσολογικής εξέλιξης είναι ο οργανισμός να μπαίνει σε διαδικασία συνεχούς προσπάθειας για να την πετύχει και στα πλαίσια αυτά αναπτύσσονται τα χρόνια προβλήματα. Είναι σαν να παλεύει συνέχεια ανεπιτυχώς να ανέβει επίπεδο από τη στιγμή που δέχτηκε το ανοσολογικό στρες του εμβολίου και μετά. Στην ομάδα αυτή η αλλαγή της ισορροπίας μεταξύ Th 1 και Th 2 θα γίνει έντονα, με αποτέλεσμα έντονη στροφή του ανοσοποιητικού συστήματος υπέρ της αύξησης των Th 2 και σαφής μείωση των Th 1.

3) Ομάδα ατόμων που αναπτύσσουν σοβαρά συμπτώματα αμέσως μετά τον συγκεκριμένο εμβολιασμό.

Εδώ, ο οργανισμός είχε έντονη προδιάθεση για τη νόσο κατά της οποίας έγινε το εμβόλιο και αντιμετωπίζει το αδρανοποιημένο αντιγόνο του ιού σχεδόν ωσάν να νοσούσε πραγματικά. Όμως ο οργανισμός έχει αρκετά καλή άμυνα ώστε να αντιτάξει ισχυρά συμπτώματα έναντι του ανοσολογικού στρες. Οι πιθανότητες ανοσολογικής εξέλιξης εδώ είναι οι παρακάτω:

Α) Ο οργανισμός αντιδρά στο ανοσολογικό στρες του εμβολίου, μάχεται και επιτυχώς καταφέρνει να εξελίξει την άμυνά του, να ανέβει επίπεδο, και τότε παύει πιά να έχει προδιάθεση για τη συγκεκριμένη νόσο. Αποκτά δηλαδή την ανοσία που θα αποκτούσε και αν νοσούσε κανονικά, από την παιδική ασθένεια, για παράδειγμα και την ξεπερνούσε επιτυχώς. Εδώ η επιτυχής εξέλιξη δεν ήρθε από την αύξηση των Th 2 έναντι των Th 1, δηλαδή από την ανάπτυξη ειδικών αντισωμάτων, διότι τότε δεν θα εμφάνιζε σοβαρά συμπτώματα αμέσως μετά το εμβόλιο. Τα σοβαρά συμπτώματα προκλήθηκαν από την ισχυρή αντίδραση της κυτταρικής ανοσίας , δηλαδή των Th 1. H κυτταρική ανοσία είναι αυτή που θα οδηγήσει τον οργανισμό στην αύξηση της άμυνάς του και στην επιτυχή φυσική ανοσία. Στην συγκεκριμένη ομάδα, η μία πρώτη δόση του εμβολίου ήταν αρκετή. Ο οργανισμός την χρησιμοποίησε επιτυχώς σαν ερέθισμά για να εξελιχθεί. Το αποτέλεσμα όμως της ανοσοποίησης δεν ήρθε από την αναμενόμενη από την συμβατική Ιατρική δράση του εμβολίου (αύξηση των Th 2 και ανάπτυξη αντισωμάτων), αλλά από την φυσική αντίδραση του οργανισμού σαν φυσική ανοσοποίηση, σαν να περνούσε την νόσο. Οι επαναλήψεις στις δόσεις του εμβολίου εδώ θα είναι άχρηστες αλλά και ακίνδυνες. Σημειωτέον ότι σε αυτήν την κατηγορία αυτής της ομάδας, αν η δόση του εμβολίου ήταν μικρότερη τότε τα άτομα θα αντιδρούσαν όπως η ομάδα 1, δηλαδή χωρίς καθόλου συμπτώματα μετά τον εμβολιασμό.

Β) Ο οργανισμός αντιδρά στο ανοσολογικό στρες του εμβολίου, μάχεται, αλλά δεν καταφέρνει να εξελιχθεί ανοσολογικά. Τα έντονα συμπτώματα μετά τον εμβολιασμό σταματούν μετά από λίγο αλλά ο οργανισμός δεν καταφέρνει να ανέβει επίπεδο άμυνας. Την επόμενη στιγμή συνεχίζουν να είναι επιρρεπείς στον ιό ή στην επόμενη δόση του εμβολιασμού. Επίσης δεν αναπτύσσουν ειδικά αντισώματα κατά της νόσου μετά την πρώτη δόση του εμβολίου, όπως και στην κατηγορία Α της ίδιας ομάδας, αλλά η διαφορά θα φανεί στο γεγονός ότι και στην επόμενη δόση πάλι θα αντιδράσουν με σοβαρά συμπτώματα, με τον ίδιο τρόπο. Ο κίνδυνος εδώ των επανειλημμένων δόσεων είναι ότι υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να μεταπέσουν στην κατηγορία Γ που θα περιγράψουμε αμέσως.

Γ) Ο οργανισμός αντιδρά στο ανοσολογικό στρες του εμβολίου, μάχεται αλλά στη προσπάθεια αυτή υποβαθμίζεται ανοσολογικά, πέφτει δηλαδή επίπεδο άμυνας. . Εδώ τελικά η στροφή υπέρ των Th 2 θα επιτευχθεί και ο οργανισμός θα παράγει ειδικά αντισώματα. Το άτομο θα φαίνεται υγιές μετά από λίγο αλλά η διαφορά θα φανεί στην αδυναμία αντίδρασης σε άλλα παθογόνα ερεθίσματα στην συνέχεια της ζωής του. Δεν θα μπορεί πλέον να κάνει οξέα νοσήματα, ούτε θα μπορεί να αντιδράσει πλέον με ισχυρά συμπτώματα σε επόμενο εμβολιασμό. Από εδώ και πέρα θα αντιδρά όπως η ομάδα 2 και μετά την εξαφάνιση των οξέων περιστατικών, θα εμφανίσει χρόνια σοβαρότερα προβλήματα. Το εμβόλιο εδώ λειτούργησε σύμφωνα με την συμβατική ιατρική, και ο οργανισμός έστρεψε την άμυνά του υπερ της χυμικής ανοσίας και την αύξηση των Th 2. Αυτός είναι και ο λόγος για το οποίο δεν μπορούν, δεν έχουν την κατάλληλη κυτταρική άμυνα πλέον να κάνουν ισχυρές λοιμώξεις. Πρόκειται για τις περιπτώσεις παιδιών που βλέπουμε στο ιατρείο, και οι γονείς περιγράφουν μία πολύ σοβαρή αντίδραση, με υψηλό πυρετό 39 για 4-5 ημέρες, υπνηλία, διόγκωση λεμφαδένων και πλήρη καταβολή, αμέσως μετά από τον εμβολιασμό. Έκτοτε το παιδί δεν ξαναέκανε κοινά κρυολογήματα ή φαρυγγίτιδες όπως παλιά, και τώρα έρχεται στο ιατρείο με πολύ σοβαρό άσθμα.

4) Ομάδα ατόμων που παρουσιάζουν καταστροφικές μη αναστρέψιμες βλάβες.

Πρόκειται για την ομάδα ατόμων που το εμβόλιο άλλαξε ριζικά αρνητικά τη ζωή τους. Ενώ στην προηγούμενη ομάδα ο οργανισμός έχει έντονη προδιάθεση για τη νόσο κατά της οποίας γίνεται ο εμβολιασμός και αντιδρά έντονα με σοβαρά συμπτώματα λόγω της καλής του άμυνας, εδώ ο οργανισμός έχει την ίδια έντονη προδιάθεση, αλλά δεν έχει την ικανή άμυνα για να αντιδράσει. Τα καταστροφικά συμπτώματα δεν προέρχονται από την αντίδραση του οργανισμού- γιατί αυτός δεν αντιδρά καθόλου- αλλά από την δράση των αντιγόνων και των συντηρητικών των εμβολίων ιδιαίτερα πάνω στο κεντρικό νευρικό σύστημα και στην δομή των πρωτεϊνών αυτού. Εδώ δεν θα έχουμε άμεσα συμπτώματα (πυρετό κτλ) μετά το εμβόλιο, αλλά σε λίγε ημέρες το παιδί θα κάνει μηνιγγίτιδα, εγκεφαλίτιδα, αυτισμό ή πιο σπάνια θα πεθάνει (πρόκειται για τις περιπτώσεις αιφνιδίου θανάτου των βρεφών λίγες ημέρες μετά τον εμβολιασμό ή τα περιστατικά στα οποία θάνατοι, λίγες ημέρες μετά τον εμβολιασμό, αποδόθηκαν στους γονείς με το σύνδρομο ότι ταρακουνήθηκαν μέχρι θανάτου Shaken Baby Syndrome που παραδόξως έχει μεγάλη αύξηση στην Αμερική όπως πριν μερικά χρόνια το σύνδρομο αιφνιδίου θανάτου το οποίο σημειωτέον αποδείχτηκε τελικά ότι δεν είχε σχέση με τα κλινοσκεπάσματα. Αυτά τα περιστατικά και οι συσπειρώσεις των γονιών σε συλλόγους, ιδιαίτερα στην Αμερική οδήγησαν στην κινητοποίηση και κρατικών φορέων όπως ανεφέρθη στο παρόν άρθρο). Δύο είναι οι βασικοί λόγοι που, στατιστικά μέσα από τα περιστατικά, εξηγούν την εξαιρετικά χαμηλή άμυνα των παιδιών αυτών. Πρώτον προβλήματα κατά την εγκυμοσύνη της μητέρας, λήψη ισχυρών φαρμάκων από αυτήν και προωρότητα των νεογνών. Δεύτερον προηγηθείσες χορηγήσεις στα παιδιά ισχυρών χημικών φαρμάκων επανειλημμένα, όπως βέβαια και οι ήδη προηγηθέντες, πολλαπλοί τις περισσότερες φορές, εμβολιασμοί. Πολλά από τα παιδιά που βλέπουμε στο ιατρείο με αυτισμό ή παρομοίου τύπου νευρολογικά σύνδρομα που χρονικά συνδέονται άμεσα με κάποια δόση εμβολίου, έχουν ιστορικό πάρα πολλών επανειλημμένων χρήσεων αντιβιοτικών πριν το εμβόλιο.

Η κατηγοριοποίηση αυτή μολονότι εξηγεί σε μεγάλο βαθμό τις διαφορετικές αντιδράσεις του ανθρώπινου οργανισμού στους εμβολιασμούς, χρήζει λεπτομερέστερης ανάλυσης, δεδομένων και άλλων παραμέτρων (δόσεις εμβολίων, πολλαπλές χορηγήσεις, ειδικά συμπτώματα από τα συντηρητικά των εμβολίων κ.α). Ωστόσο πιστεύουμε ότι είναι ένα χρήσιμο θεωρητικό εργαλείο για την πληρέστερη κατανόηση της δράσης των εμβολιασμών.

Ύπαρξη υψηλών ποσοτήτων υδραργύρου σε εμβόλια με το συντηρητικό Thimerosal.
Στον επίλογο του παρόντος άρθρου θα κάνουμε μία πολύ μικρή αναφορά σε ένα πολύ σημαντικό θέμα που σχετίζεται με σοβαρές παρενέργειες συγκεκριμένων εμβολίων. Το Thimerosal είναι η κοινή ονομασία του συντηρητικού ethyl - mercury - thio - salicylate , και περιέχεται σε συγκεκριμένα εμβόλια, παλαιού τύπου όπως κατά του αιμόφιλου της Ινφλουέντζας, διφθερίτιδος-τετάνου-κοκκύτη, τα παλαιά εμβόλια ηπατίτιδας Β κ.α. Το συγκεκριμένο συντηρητικό περιέχει περίπου 45% ethyl - mercury που είναι οργανική σύνθεση του υδραργύρου. Ο υδράργυρος θεωρείται ως μία από τις πιο τοξικές ουσίες για τον ανθρώπινο οργανισμό, η δε τοξικότητά του, λόγω του μεγάλου χρόνου ημίσιας ζωής του ethyl - mercury που υπολογίζεται σε 50 ημέρες, έχει αθροιστική δράση με τις επανειλημμένες χορηγήσεις. Μεταξύ των καταγεγραμμένων στη βιβλιογραφία χρόνιων παρενεργειών αναφέρονται : φλεγμονές του στόματος και των ούλων, σιελόρροια, χαλάρωση των οδόντων, νεφρική ανεπάρκεια, μυϊκός τρόμος, σπασμοί των άκρων, σοβαρές διαταραχές προσωπικότητας και πλήθος συμπτωμάτων από το Κεντρικό Νευρικό Σύστημα, συνεπεία της έντονης νευροτοξικότητας.

Τα μέγιστα διεθνή επιτρεπτά όρια ημερήσιας χορήγησης υδραργύρου, έχουν υπολογιστεί σύμφωνα με την απορρόφηση του methyl - mercury από το γαστρεντερικό. Τα όρια αυτά είναι 0,1 μ g / ανά κιλό σώματος / την ημέρα (Διεθνής Οργανισμός Προστασίας Περιβάλλοντος), ενώ ο Αμερικανικός Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων ( FDA ) έχει αυξήσει αυτά τα όρια σε 0,4 μ g / kg / την ημέρα. Ουσιαστικά μελέτες που να αποδείξουν την μέγιστη επιτρεπτή ενδομυική χορήγηση υδραργύρου δεν έχουν γίνει ποτέ. ( 21). Στα συνήθη προγράμματα εμβολιασμών των δυτικών χωρών, που περιλαμβάνουν συνδυασμούς 3-4 εμβολίων την ίδια ημέρα και επαναλήψεις σε τακτά χρονικά διαστήματα, υπάρχει η πιθανότητα να υπερβαίνονται κατά πολύ τα παραπάνω επιτρεπτά όρια αν δύο ή τρία εμβόλια που γίνονται ταυτόχρονα περιέχουν το συντηρητικό thimerosal . Αυτό αποδεικνύεται ότι συνέβαινε επί πολλά χρόνια παγκοσμίως στο παρελθόν, πριν την εισαγωγή νέων εμβολίων που δεν περιέχουν το συγκεκριμένο συντηρητικό. Τον Οκτώβριο του 1999, η Συμβουλευτική Επιτροπή Εμβολιασμών της Αμερικής , έκανε μία ανασκόπηση των διαθέσιμων πληροφοριών για περιστατικά που σχετίζονταν με το συγκεκριμένο συντηρητικό. Σαν προληπτικό μέτρο το FDA , το Αμερικανικό Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας (NIH), το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων ( CDC ) και η Αμερικανική Παιδιατρική Ακαδημία, εξέδωσαν δύο ανακοινώσεις το 1999 και το 2000 ωθώντας τους κατασκευαστές εμβολίων να μειώσουν ή να αντικαταστήσουν το συντηρητικό thimerosal από τα εμβόλια και οι πρώτοι που ανταποκρίθηκαν ήταν οι κατασκευαστές εμβολίων Ηπατίτιδας Β. (22) Έκτοτε πολλές έρευνες, ανασκοπήσεις και ανακοινώσεις από διεθνείς οργανισμούς έχουν λάβει χώρα, ενώ το θέμα διερευνάται επίσης και από αρμόδιες Ευρωπαϊκές Επιτροπές όπως το European Agency for the Evaluation of Medicinal Products .(23). Εκτενής αναφορά σε όλα τα παραπάνω χρήζει ενός ξεχωριστού άρθρου. Όμως, είμαστε υποχρεωμένοι να αναφέρουμε δύο βασικές παραμέτρους , που διέπουν τις παραπάνω κινήσεις των Διεθνών Οργανισμών. Πρώτον την εμφανή καθυστέρηση στην λήψη αποφασιστικών και αποτελεσματικών μέτρων αφού δεν υπήρξε απαγόρευση προς τις φαρμακοβιομηχανίες χρήσης του επίμαχου συντηρητικού, αλλά ανακοινώσεις προτροπής μείωσης ή απομάκρυνσής του. Δεύτερον ότι ταυτόχρονα με την δημοσιοποίηση του θέματος , άρχισαν να εμφανίζονται στα διεθνή ιατρικά περιοδικά, μελέτες που χωρίς αυστηρά πρωτόκολλα, υποστηρίζουν την ασφάλεια του συγκεκριμένου συντηρητικού. Αξίζει να αναφερθούμε σε μελέτη που δημοσιεύτηκε πρόσφατα (Νοέμβριος 2002 στο Lancet ) και στην οποία για να εξακριβωθεί η ασφάλεια των εμβολίων με thimerosal , μετρήθηκαν οι συγκεντρώσεις υδραργύρου στο αίμα εμβολιασμένων και μη παδιών. Αρκεί μόνο να αναφέρουμε δύο ενδείξεις της αναξιοπιστίας της μελέτης. Πρώτον, οι μετρήσεις συγκέντρωσης υδραργύρου στο αίμα γίνονταν αρκετές ημέρες μετά τον εμβολιασμό ενώ λόγω της παρεντερικής χορήγησης, θα έπρεπε οι μετρήσεις να γίνονται από την πρώτη κιόλας ημέρα; Δεύτερον, στα συμπεράσματα αναφέρεται ότι από τα 61 παιδιά που συμμετείχαν στη μελέτη, «όλα τα παιδιά παρέμειναν υγιή όσο διήρκεσε η μελέτη και κατά τη διάρκεια 24 και 36 μηνών παρακολούθησης». Καλείται ο ιατρός και ο γονέας να πιστέψει ότι παρακολουθήθηκαν στενά 61 παιδιά, για τρία χρόνια και δεν νόσησε κανένα από τίποτα!!! Εντελώς τυχαία, η μελέτη που υποτίθεται ότι προετοιμάστηκε πριν περίπου τέσσερα χρόνια, ολοκληρώθηκε και δημοσιεύτηκε τώρα που το θέμα του thimerosal είναι στο προσκήνιο.

Στην Ελλάδα μολονότι έχουν κυκλοφορήσει εμβόλια χωρίς το υδραργυρικό συντηρητικό, εμβόλια με thimerosal κυκλοφορούν ακόμα. Το παρακάτω θέμα είναι σε εξέλιξη: Ο υπογράφων το άρθρο, ανάλυσε μερικά από τα επίμαχα εμβόλια στο Γενικό Χημείο του Κράτους. Στην ανάλυση, οι τιμές υδραργύρου που προέκυψαν σε μερικά από αυτά, ήταν πολλαπλάσιες από το ανώτερα επιτρεπτά διεθνή όρια . Έλαβε χώρα: προσωπική επαφή με την διεύθυνση του Εθνικού Οργανισμού Φαρμάκων, επίσημη αναφορά και προσκόμιση της ανάλυσης και ενημέρωση του Υπουργείου Υγείας και Πρόνοιας. Αναμένεται η λήψη αποφάσεων για το θέμα.

Σημ: Πιστεύουμε ότι θα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον για τον αναγνώστη, αλλά και για κάθε γονέα η δημοσίευση της αλληλογραφίας μετά το πέρας της υπόθεσης από τις σελίδες του περιοδικού αυτού.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
  1. Buttram HE, The National Vaccine Childhood Injury Act- a Critique, Townsend Letter for Doctors and Patients , October, 1998: 66-68
  2. Stratton KR, CJ Howe, and RB Johnston, Jr., Editors, Adverse Events Associated with Childhood Vaccines; Evidence Bearing on Causality, Institute of Medicine, National Academy Press, Washington D.C., l994 pp. 211-236.
  3. Odent MR, Pertussis vaccination and asthma, is there a link? JAMA, 1994; 271:229-231.
  4. Kristensen I, Aaby P, Jensen H. Routine vaccinations and child survival: follow up study in Guinea-Bissau, West Africa. BMJ 2000:321: 1435-9
  5. Primal Health Research Newsletter. Spring 1997: Vol.4 No 4.
  6. Robinson DS, Predominant TH2-like bronchoalveolar T-Lymphocyte population in atopic asthma, New Engl J Med, Jan. 30, 1992; 326:298-304.
  7. Holt PG &PD Sly, Allergic respiratory disease: strategic targets for primary prevention during childhood, Thorax, 1997; 52:1-4.
  8. Yamasaki Y, Interleukin-l as a pathogenetic mediator of ischemic brain damage in rats, Stroke, 1995; 26:676-681.
  9. Huynh HK & D katerina, Effects of interferon-gamma on primary culture of human brain microvessel endothelial cells, Am J Pathol, 1993; 142:1265-1278.
  10. Pabst HF et al, Kinetics of immunologic responses after primary MMR vaccination, Vaccine, 1997; 15(1):10-14 .
  11. Eufemia PD et al, Abnormal intestinal permeability in children with autism, Acta Paediatr, 1996; 85:1076-1079.
  12. Gupta S et al, Th1 and Th2-like cytokines in CD4+ and CD8+ T cells in autism, J of Neuroimmunol, 1998; 85:106-109.
  13. Hotopf M, David A, et al. Role of vaccination as risk factors for ill health in veterans of the Gulf War : cross sectional study. BMJ 2000:320:1363-67
  14. Rook GAW, Zulma A. Gulf war Syndrome: it is due to a systematic shift in cytokine balance towards Th2 profile? Lancet 1997: 349: 1831-33
  15. Flexner S, Postvaccinal encephalitis and allied conditions, JAMA, 1930: 94(5):305-311
  16. Classen JB, Classen DC, Association between type I diabetes and Hib vaccine, causal relation likely, British Med Joutnal,1999,319:1133
  17. Wakefield AJ &S Montgomery, Measles, mumps, rubella vaccine: through a glass darkly. Adv Drug React Toxicol Rev, Jan 200, 19(3): 1-19
  18. Iwasa S et al, Swelling of the brain caused by pertussis vaccine: its quantitative determination and responsible factors in the vaccine, Japan J Med Sci Biol, April, 1985; 38(2):53-65.
  19. Jacob J & F Manning, Increased intracranial pressure after diphtheria, tetanus, pertussis immunization, J Dis Child, Feb., 1979; 133:217-218.
  20. Gross TP et al, Bulging fontanelle after immunization with diphtheria-tetanus-pertussis, J Pediatrics, March, 1989;114(3):423-425.
  21. Neal A. Halsey, MD. Limiting Infant Exposure to Thimerosal in Vaccines and Other Sources of Mercury. JAMA, 1999:282(18)
  22. CDC. Thimerosal in vaccines: a joint statement of the American Academy of Pediatrics and the Public Health Service. MMWR 1999:48:563-5
  23. EMEA Position Statement. Recent developments concerning thiomersal in vaccines. London 2000. EMEA / CPMP/1578/00 ( www.eudra.org/emea.html )
  24. M.E.Pichichero, E.Cemichiari, J.Lopreiato, J.Treanor. Mercury concentrations and metabolism in infants receiving vaccines containing thiomersal: a descriptive study. The Lancet,2002,360: 9347

Σχήμα 1.

Αντιδράσεις του ανθρώπινου οργανισμού στο ανοσολογικό στρες του εμβολίου

  • ΟΜΑΔΑ 1 (ασυμπτωματική μετά το εμβόλιο)
    Α) Άτομα με εξαιρετική υγεία και χωρίς προδιάθεση στη νόσο
    Β) Άτομα που ήδη νοσούν βαριά
  • ΟΜΑΔΑ 2 (ήπια συμπτώματα μετά το εμβόλιο)
    Άτομα με χαμηλότερη άμυνα, αναπτύσσουν χρόνιες νόσους μετά από το εμβόλιο.
  • ΟΜΑΔΑ 3 (σοβαρά συμπτώματα μετά το εμβόλιο)
    Α) Άτομα με έντονη προδιάθεση στη νόσο και ισχυρή άμυνα, εξελίσσονται ανοσολογικά και αυξάνουν την άμυνά τους.
    Β) Άτομα με έντονη προδιάθεση στη νόσο και καλή άμυνα, όμως δεν καταφέρνουν να εξελιχθούν ανοσολογικά και δεν αυξάνεται η άμυνα. Κινδυνεύουν να υποβαθμιστούν ανοσολογικά μετά από επαναλήψεις των δόσεων του εμβολίου.
    Γ) Άτομα με έντονη προδιάθεση στη νόσο και καλή άμυνα, η οποία όμως υποβαθμίζεται μετά το εμβόλιο και αναπτύσσουν χρόνιες νόσους.
  • ΟΜΑΔΑ 4 (καταστροφικά, μη αναστρέψιμα συμπτώματα
    μετά το εμβόλιο)
    Άτομα με εξαιρετικά χαμηλή άμυνα (λήψη φαρμάκων κατά την εγκυμοσύνη, πρωρότητα, προηγηθείσα λήψη επανειλημμένων χημικών φαρμάκων) δεν μπορούν να αντιδράσουν στο εμβόλιο, με αποτέλεσμα την ανάπτυξη βαρέων παρενεργειών εξαρτώμενων από την σύνθεση του κάθε εμβολίου και όχι από την αντίδραση του οργανισμού.


Σπύρος Α. Κυβέλλος
Ιατρός Ομοιοπαθητικός
Γ.Γ.Έρευνας Διεθνούς Ακαδημίας Κλασσικής Ομοιοπαθητικής

copyright:Σπύρος Α. Κυβέλλος Ιατρός Ομοιοπαθητικός designed by: design obsession